• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

ความหวัง แสงที่อยู่ในใจ แม้อยู่ในสถานที่อันมิดมืด

ห้วงชีวิตหนึ่งที่ต้องเดินทางต่างประเทศเป็นกิจวัตร เหนื่อยสายตัวแทบขาด ไปค้าขายยังสถานที่เดิมๆอันคุ้นเคยเข้าขั้นซ้ำซาก จนบางครั้งเอือมระอายิ่ง หากยังมีข้อดีอยู่บ้าง นั่นคือได้พบปะผู้คนมากหน้าหลายตา หลายคนมีโอกาสพานพบเพียงครั้งในชีวิตแล้วก็เดินแยกจาก หลากชีวิตเหล่านั้นอาจดูแตกต่าง หากแต่เมื่อมองลึกลงไป หลากชีวิตเหล่านั้นคล้ายมีส่วนเหมือนกันอยู่บ้าง

บันทึกการเดินทางต่างวาระ รวบรวมไว้ในพื้นที่เดียวกัน เจตนาเพียงเล่าสู่กันฟัง หามีวัตถุประสงค์เป็นอื่น

เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่งของหลากชีวิตเหล่านั้น นักเดินทางคนหนึ่งมิกล้าอาจหาญไปตัดสิน

 

 

(1) บาร์เล็กๆย่านการค้าเหล็ก สิงคโปร์

“ดิฉันเคยทำงานกลางวันในแวดวงการขาย งานกลางคืนเป็นเพียงทางผ่านชั่วคราวของดิฉันเท่านั้น”

หญิงสาว หล่อนขาวน่ารักแบบสาวจีนสมัยใหม่ ดวงตาหล่อนกลมโต ริมฝีปากเต็มอิ่มแต้มสีแดงเข้ม เรือนกายได้สัดส่วนนั้นซ่อนอยู่ใต้เสื้อกั๊กผ้าติดกระดุมตรงกลางสีน้ำเงินขาวห่มทับด้วยแจ๊คเก็ตยีนส์บางยาว ซ่อนสองขาภายในกระโปรงยาวสีขาว หล่อนเป็นหนึ่งในหญิงสาวหน้าบาร์ หน้าที่ของหล่อนคือชวนลูกค้าคุย ชวนลูกค้าดื่ม ร้องเพลงกับลูกค้า สนุกสนานกับลูกค้า

“ทำไมภาษาอังกฤษของคุณถึงดีนัก? ไม่มีสำเนียงของคนที่นี่เลย” นักเดินทางถามด้วยความฉงน

“ดิฉันเคยพำนักอยู่ ณ สหรัฐอเมริกา นครซีแอตเติ้ล มลรัฐวอชิงตัน เป็นเวลานาน” หล่อนตอบ “ดิฉันมีความสุขนักขณะอยู่ที่นั่น ดิฉันรักการปาร์ตี้ ปาร์ตี้ได้ทุกคืนไม่มีหยุดหย่อน ดิฉันทำงานเป็นเลขานุการิณี เจ้านายของดิฉัน พาดิฉันติดตามไปเมืองต่างๆมากมาย ฮอลลีวู้ด เบเวอร์ลีย์ ฮิลส์ลาส เวกัส นิวยอร์กดิฉันผ่านมาแล้วทั้งหมด”

“แล้วคุณกลับมาบ้านเกิดทำไม?”

“คุณแม่ดิฉันเสียชีวิตเมื่อแปดปีก่อน ดิฉันจำเป็นต้องกลับมา”

“มีความสุขไหมที่ได้กลับบ้าน?”

“บ้าน? ดิฉันไม่ทราบว่าที่ไหนคือบ้าน เพียงสำเนียงของดิฉันก็แปลกแยกกับทุกผู้คนที่นี่นักแล้ว บางที ดิฉันคล้ายเป็นตัวตลก”  จบประโยค หล่อนสบถด้วยคำยอดนิยมของดินแดนที่หล่อนเคยพำนัก คำสบถที่แทบจะต่อท้ายทุกประโยคของหล่อน วัฒนธรรมเถื่อนต่ำที่หล่อนนำติดตัวกลับมา

“งานปัจจุบันนี้สนุกไหม?”  นักเดินทางต่อบทสนทนา

“อย่างที่บอกคุณ งานนี้เป็นเพียงทางผ่าน ไม่มีใครหรอกหวังจะอาศัยงานกลางคืนในการดำรงชีวิตตลอดไป บางคืน ลูกค้าช่างน่าเกลียดเสียเหลือร้าย โชคดีที่ลูกค้าทั่วไปเป็นลูกค้าประจำ อย่างเพื่อนคุณคนนี้ มาบ่อยมาก เขาน่ารัก” หล่อนหันไปยิ้มกับลูกค้าที่พานักเดินทางมายังสถานนี้

“ดื่มกับดิฉันได้ไหมคะ? ไม่ต้องหมดแก้วก็ได้” หล่อนยกเบียร์แก้วเล็กในมือ นัยน์ตาแววประกาย

“เพื่อคุณ ผมจะดื่มจนหมด” นักเดินทางยกเบียร์แก้วใหญ่ขึ้นบ้างแล้วจ้องตาหล่อน

“เช่นนั้น ดิฉันจะดื่มจนหมดเพื่อคุณเช่นกัน” หล่อนยิ้มตอบ

แก้วเบียร์เราชนกันดังกังวาน ก่อนอมฤตสีอำพันจะเหือดหายไปจากแก้วเราทั้งสอง

“ขอบคุณสำหรับคำสนทนาในคืนนี้ ดีเหลือเกินที่ได้คุยกับคุณ ขอให้คุณโชคดี”

“ดิฉันสนุกมากเช่นกันที่ได้สนทนากับคุณ คุณมาที่นี่อีกครั้งในเดือนหน้า คุณอาจไม่พบดิฉัน บอกแล้วว่างานกลางคืนเป็นเพียงทางผ่านชั่วคราวของดิฉันเท่านั้น ขอให้คุณโชคดี เพื่อนคนไทยที่น่ารักของดิฉัน”

 

เบียร์เหือดแห้งแล้ว แต่ความหวังยังล้นเอ่อ

 

 

(2) โรงแรมเล็กๆ นครฮุสตัน มลรัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา

 

“คุณจองรถไปส่งที่สนามบินใช่หรือไม่?” นักเดินทางได้รับคำถามนี้จากผู้ที่เดินอาดๆเข้ามายังโรงแรมที่นักเดินทางพำนักอยู่

“ใช่ครับ คุณคือ…” นักเดินทางไม่แน่ใจว่านี่คือผู้ที่เขานัดไว้

“ฉันคือคนขับรถของคุณ” หล่อนตอบ

หญิงสาวผิวสีร่างมหึมา นำนักเดินทางไปยังรถจี๊ปของหล่อน สัมภาระถูกเก็บ เข็มขัดนิรภัยถูกคาด เครื่องยนต์ถูกสตาร์ท นักเดินทางกำลังถูกพาไปสนามบินเพื่อกลับสู่ประเทศไทยจากสหรัฐอเมริกา

“คุณเป็นคนชาติใด?” หล่อนชวนคุยระหว่างทาง

“ผมเป็นคนไทย คุณรู้จักประเทศไทยไหม?” นักเดินทางตอบและถาม

“รู้เพียงว่าอยู่ในเอเชีย คุณมาทำอะไรที่นี่?” หล่อนตอบและถามเช่นกัน

“ผมมาทำธุรกิจ” นักเดินทางตอบ​ -ไม่มีคำถาม

“ดีนะ ธุรกิจที่ได้เดินทางไปต่างประเทศ คุณเคยไปประเทศทางยุโรปไหม?”หล่อนยังไม่หยุดถาม

“เคยแต่ไปเที่ยว ธุรกิจผมมักไม่ได้อยู่ละแวกนั้นของโลก”

“ฉันอยากไปอิตาลี คุณเคยไปไหม? ได้ข่าวว่าเมืองเขาสวยเหลือเกิน”

“เคยไปเที่ยวสองครั้ง เมืองสวย แต่ผู้คนประพฤติไม่สวยนัก”

“ดูคุณจะมีเงินเยอะนะ ฉันจะทำงานเก็บเงิน ตั้งใจจะพาแม่ไปเที่ยวด้วยกัน ไม่รู้จะต้องใช้เวลานานเท่าไร?”

“ผมไม่แน่ใจค่าใช้จ่าย แต่ขอให้ความหวังของคุณเป็นจริง”

“มันต้องเป็นจริงแน่”

นักเดินทางมองหน้าหล่อน สายตาหล่อนลุกเป็นประกายด้วยความเชื่อมั่น

 

ถึงสนามบิน ค่ารถนั้น 40เหรียญสหรัฐฯ นักเดินทางยื่นธนบัตร 50แก่หล่อน หล่อนว่าไม่มีทอน จริงเท็จนักเดินทางไม่ทราบ

10 เหรียญส่วนเกิน นักเดินทางถือเสียว่าให้เป็นทุนสำหรับความหวังของหล่อน

 

 

 

(3) สถานกินดื่ม นครเมลเบิร์น ออสเตรเลีย

 

“ดิฉันฝันว่าครั้งหนึ่งในชีวิต จะต้องเดินทางไปยังประเทศอิตาลี”

หญิงสาวผมดำขลับผูกเป็นเปียหางม้าสั้นกล่าวกับนักเดินทาง ดวงตากลมโตของหล่อนลุกเป็นประกายด้วยความเชื่อมั่น จมูกหล่อนโด่งเป็นสัน เรือนร่างกะทัดรัดผิวสีน้ำผึ้ง

“ดิฉันจะไป มิลาน, ฟลอเรนซ์, เวนิส, … ฯลฯ” ที่ละไว้นั้นคืออีกหลากเมืองที่นักเดินทางมิคุ้นหูมาก่อน นักเดินทางพยักหน้าตามก่อนเอ่ยตอบตามประสบการณ์

“หลายเมืองที่ว่าผมเคยเหยียบย่าง อิตาลีเป็นประเทศงดงาม เสียดายผู้คนไม่งดงามตามประเทศ”

“ทำไมคุณว่าเช่นนั้น? ดิฉันว่าชายอิตาเลียนช่างหล่อเหลาและแสนหวาน” หล่อนแย้ง

“ผมหมายถึงอุปนิสัยไม่งดงาม” นักเดินทางขยายความ

“ดิฉันว่าชาวยุโรเปียนนิสัยดีและโรแมนติก ชาวเอเชียนเช่นคุณก็เช่นกัน”หล่อนยังแย้งและแย้มชม

“แล้วชายเจ้าของประเทศนี้เล่า?” นักเดินทางเอ่ยถาม

“ชายออสเตรเลียนนั้นหยาบ ไม่ให้เกียรติอิสตรี” หล่อนให้ความเห็น

“คุณตั้งใจกับชีวิตตนเองไว้เช่นไร?” นักเดินทางถามอีก

หล่อนหวังจะตระเวนเที่ยวอิตาลีเป็นเวลาหลายสัปดาห์ เริ่มจากมิลาน และจบลงที่มิลาน—และหล่อนมิได้หมายไปลำพัง หากแต่ไปกับเพื่อนชายของหล่อน

ความหวังถึงแดดอุ่นแห่งอรุณรุ่งในมิลาน​ ผ่านลมหนาวแห่งรัตติกาลในเมลเบิร์น

 

 

 (4) สตริปคลับ เมืองลอส แองเจลิส มลรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

“นังนั่นลูกสามแล้วยังมาเต้นอยู่อีก” หญิงนางหนึ่งในที่นี้เอ่ยกับนักเดินทาง

“คืนนี้คืนสุดท้ายของดิฉันที่นี่ สักครู่ มีแมวมองจะให้ดิฉันไปถ่ายโฆษณา”หญิงอีกนางเอ่ยด้วยแววตาลิงโลด

ประโยคเหล่านี้ รับฟังมากี่สิบกี่ร้อยหน กี่สิบกี่ร้อยภาษา รับฟังจนชินชาคล้ายกิริยาสากล ภาษาสากล ราตรีสถานทุกแห่งหน ใบหน้าฉาบยิ้มล้วนซ่อนความหมองหม่นไว้เบื้องลึก ในเปลือกนอก ต่างคล้ายมีความสุขคณานับ ในใจนั้นมีบ้างไหมที่เบิกบานหฤหรรษ์โดยแท้จริง

 

แต่อย่างน้อย ประโยคเหล่านี้มีสิ่งหนึ่งซึ่งตรงกัน

ประโยคเหล่านี้ล้วนเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง

 

(5)

ตราบใดความหวังยังอยู่ โลกจะยังคงดูน่าอภิรมย์

ความหวัง เป็นจริงได้แม้ในสถานที่อันดูคล้ายสิ้นหวัง

 

………………………..

 

บทความ:โชนแสง

Illustrator: SUNANTA& Rawin Jarureangsri