• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย

หมาสามัญประจำบ้าน

ผมไม่รู้หรอกว่าโลกคืออะไรหรือเป็นอย่างไร รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยในท้องแม่อยู่พักใหญ่  แล้วเวลาแห่งการรอคอยก็มาถึง หลังจากหลุดออกจากถุงน้ำคร่ำอุ่นๆ ก็ได้ยินเสียงอุทานว่า

“ทำไมตัวเล็กอย่างนี้ ไอ้หนูเนี่ยตัวเล็กสุดของครอกเลยนะ..จะรอดหรือเปล่าก็ไม่รู้…”

 

ใช่แล้วฮะ..ผมเป็นน้องสุดท้องของครอกนั่นเอง สารพัดกลิ่นและเสียงโถมใส่จนตกใจ สักพักลิ้นสากๆ ก็เลียไต่ไล่ตามเนื้อตัวจนแห้งสนิทดี โลกในดวงตายังคงมืดมิด ปราศจากแสงสว่างใดๆ ผมกระดืบตัวเบียดเสียดพี่ๆ เพื่องับเต้านมแม่ แทะทึ้งไปมาพลางแผดเสียงโวยวายอย่างไม่สบอารมณ์

ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา โลกทั้งใบก็เผยตัวอยู่เบื้องหน้า ผมเริ่มเดินเตาะแตะๆไปรอบๆ เลยรู้ว่านอกจากพี่ๆและแม่ ยังมีสัตว์อีกหลายตัวในฟาร์ม เริ่มมีคนแปลกหน้าแวะเวียนมาดูที่คอก แล้วพี่ๆ ก็เริ่มหายไปทีละตัว หลายคนอุ้มผมมาดูใกล้ๆ แล้วส่ายหน้า

“ดูสิ..ลูกหมาตัวนี้ฟันเหยิน ตาเหล่ แถมหูตกอีกต่างหาก เกิดมาไม่เคยเห็นหมาบอสตันเทอร์เรียหูตูบเลย ตัวก็ยาวน่าเกลียด ไม่เอาดีกว่า”

แล้วมือนั้นก็วางร่างจ้อยของผมลงกับพื้น มิไยที่ผมจะร้องแอ๊วๆประท้วง แต่ก็ไม่มีใครเลือกเสียที  จนเหลือแค่ผมกับแม่ในคอก ลมอุ่นๆ ในหน้าร้อนเริ่มเปลี่ยนเป็นสายลมยะเยือกผิว แสดงสัญญาณการเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ มือหนึ่งก็คว้าหมับตรงต้นคอ ผมส่งเสียงงื้ดง้าด เสียงใครสักคนบอกว่า จะลดราคาให้พิเศษ เพราะตัวนี้เป็นตัวสุดท้อง เลยตัวเล็กกว่าพี่ๆ และมีลักษณะด้อยหลายอย่าง ได้ยินเสียงต่อรองราคากันพักใหญ่จนม่อยหลับไป

ลืมตาอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงเปิดประตู เด็กหญิงร้องกรี๊ดกร๊าดตอนรับผมมาจากมือผู้ชายตัวโตๆคนนั้น  ผมมองไปรอบๆ คอกใหม่กลิ่นใหม่ ทั้งคอกมีคนอยู่สามคน มีผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กหญิง ดูไม่น่าอยู่เลยสักนิด เพราะเป็นคอกคอนกรีตแคบๆ ที่เรียกว่า ‘อพาร์ทเมนท์’ เสียงผู้หญิงในบ้านเรียกผมว่า  ‘เด็กซ์เตอร์’

ฉลองคอกใหม่ด้วยการดมฟุดฟิด แล้วเริ่มแทะพรมทันที พอแทะพรมจนลุ่ย ก็แทะขาโต๊ะต่อ บางหนเด็กหญิงอยากเล่นด้วย ผมก็โถมตัวใส่เต็มแรง เวียนแทะมือเด็กหญิงจนร้องไห้จ้า  เพียงแค่ห้าเดือน ครอบครัวนี้ก็หมดความอดทน ถ่ายรูปลงประกาศหาบ้านใหม่ตอนผมอายุได้ 8 เดือน เสียงผู้หญิงร้องไห้ แต่ผู้ชายบอกว่าเลี้ยงผมไม่ได้อีกต่อไป เพราะไอ้หมาวายร้ายตัวนี้ทำลายทุกสิ่งอย่าง แถมกัดลูกอีกต่างหาก กัดที่ไหนกัน ก็แค่อยากเล่นด้วยเท่านั้นเอง พวกมนุษย์นี่ก็แปลก งี่เง่าที่สุดที่แยกไม่ออกระหว่างกัดกับงับเล่น

วันนั้นมีคนมาดูผมที่คอกสองคน เป็นผู้ชายที่ดูใจดีกับผู้หญิงผมยาว ท่าทางประหลาดๆ ไม่ว่าใครเข้ามาในคอก ผมก็โผนเข้าหาทั้งนั้นแหละ แค่สบตากันหนแรก ผมก็กระโจนขี่หลังผู้มาเยือนทันที ได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจ  แล้วผู้หญิงท่าทางประหลาดก็กอดผมแน่นจนหายใจแทบไม่ออก ผมได้ทีเลยเลียแผล็บจนเปียกไปทั้งหน้า

แม่เดิมเดินมาส่งที่รถแล้วหอมแก้มผมเป็นครั้งสุดท้าย  น้ำตาไหลพราก กำเงินที่ได้จากการหาบ้านใหม่ไว้แน่น ผมยืนสองตีนบนเบาะหลังมองดูแม่เดิมจนลับตา ระหว่างรถแล่น ได้ยินเสียงพ่อแม่ใหม่คุยกันถึงเรื่องชื่อใหม่มาเป็น ‘ลิงบ้า’ แต่อยู่มาวันหนึ่ง แม่นึกสนุกเปลี่ยนชื่อเป็น ‘พี่เหยินศักดิ์’ เสียอย่างงั้นแหละ

พ่อแม่ใหม่ขับรถมาอีกไกลกว่าจะมาถึงคอกใหม่ คอกนี้ใหญ่กว่าคอกเดิมมาก แถมมีสวนหลังบ้านให้วิ่งเล่นด้วย ผมวิ่งพล่านไปรอบบ้านแล้วยิ้มฟันเหยินให้ยายผู้หญิงผมยาว จากนั้นเป็นต้นมา​ ผมก็มีมนุษย์เป็นทาสรับใช้ถึง 2 คน

บ่ายวันหนึ่ง ผมสนุกกับการกระชากวอลล์เปเปอร์ผนังห้องนั่งเล่น เสียงแคว่กๆ เรียกทาสแม่ถลันเข้ามาตะครุบตัวผม แต่อ้วนๆ แบบแม่หรือจะทัน ผมกระชากวอลล์เปเปอร์ดังแคว่ก แล้ววิ่งตูดแป้นออกจากห้องทันที

แรงกระชากทำให้ภาพบนผนังหล่นโครม แม่หน้าตื่น หยิบรูปนั้นมาปัดฝุ่นอย่างทะนุถนอม ภาพนั้นเป็นภาพผู้ชายใส่แว่น ยิ้มนิดๆอย่างพึงใจ แม้ถูกมะรุมมะตุ้มด้วยหมาฝูงเบ้อเริ่ม ผมคาบเศษวอลล์เปเปอร์ส่ายก้นริกๆ  พยักเพยิดชวนเล่น ทาสแม่ไม่ดุไม่บ่นเหมือนทุกหนที่ผ่านมา แต่พูดกับผมว่า

“นี่ไง คนที่เป็นแรงบันดาลใจให้แม่มองหาแต่หมาที่ถูกทิ้ง ไม่มีใครรัก ในหลวงพระองค์นี้เลี้ยงหมาข้างถนนหลายตัว ทุกตัวมีชื่อเพราะๆ อย่างคุณทองแดง แล้วหมาพวกนี้คือลูกๆ ของคุณทองแดงนั่นไง หมาพวกนี้คือหมาข้างถนน  เหมือนที่พี่เหยินศักดิ์ไม่มีใครเอานั่นแหละ เพราะพระองค์นี่แหละที่ทำใหแม่้ตั้งใจว่าจะคอยดูแลหมาที่ถูกทอดทิ้งและไม่มีใครรักทุกตัวเท่าที่จะทำได้ แม่เลยไปรับพี่เหยินศักดิ์มาเลี้ยง ไม่งั้นป่านนี้คงถูกจับโยนไปไว้ในสถานกักกันหมาแล้ว​ ถ้าไม่มีใครมารับเลี้ยง พี่เหยินศักดิ์จะถูกฆ่านะ”

ทาสแม่มองภาพนั้นด้วยสายตาแบบหนึ่ง แล้วหันมามองหน้าผมด้วยสายตาแบบเดียวกัน ผมรู้สึกถึงความรักและความอ่อนโยนแผ่ซ่านจากภาพนั้นผ่านแม่มาสู่ผมจนส่ายก้นรับไปมา  

แต่เดี๋ยวนะ..พูดแบบนี้ไม่หยามไปหน่อยเหรอ พูดมาได้ว่าไม่มีใครเอา หมาน่ารักๆ อย่างผมเนี่ย มีแต่สาวๆกรี๊ดกันทั้งนั้น แต่ไม่มีใครกล้าอุ้มผมเลยแม้แต่คนเดียว เพราะโดนกระชากผมจนหน้าหงายทุกราย   ท่ามกลางเสียงกรี๊ดยาวนานเกือบห้านาที เห็นมั้ยล่ะว่ามีแต่คนกรี๊ดผม

แม่รีบจัดรูปใส่กรอบอย่างดิบดี  แล้วเช็ดกระจกใหม่จนใสปิ๊ง นำไปแขวนบนผนังเหมือนเดิม ก่อนที่ผมจะโกยอ้าวหนีไป  แม่ก็ตะครุบตัวผมมานั่งเรียบร้อยพลางสั่งว่า

“ทีหลังอย่ากระชากวอลล์เปเปอร์ เดี๋ยวจะหล่นตกแตก แม่รักภาพนี้มากเลยนะ เอ้า.. ขอมือหน่อยซิ พี่เหยินศักดิ์”

ผมทำตาปริบๆ น่ารำคาญจังเลย ยายอ้วนคนนี้พูดอะไรก็ไม่รู้นักหนา แต่ผมก็ยื่นอุ้งตีนให้จับแต่โดยดี จากนั้นก็ยิงฟันเหยินให้อย่างประจบเอาใจ

………………………………………………………

 

แนะนำนักเขียน

ลิงบ้า​ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ‘พี่เหยินศักดิ์’ เป็นหมาวายร้ายประเภท ‘หมาผลาญแม่’ เกิดในฟาร์มหมาในชิคาโก และได้รับการอุปการะจากครอบครัวเดิมเพียงแค่ 5 เดือน ต่อมากลายเป็นหมาหัวเน่า เพราะความแสบคูณสองขนาดผียังหลบ กระนั้นยังมีคนเห็นผิดเป็นชอบ ไปไถ่ตัวมาอยู่ในรัฐอินเดียน่า อยู่ในคอกใหม่พร้อมสวนดอกไม้​ สุขสบายพร้อมทาสรับใช้ทั้งสอง

พี่เหยินศักดิ์กัดแทะทุกอย่างที่ขวางหน้า พรม วอลล์เปเปอร์ หมอน ผ้าห่ม เบาะนอน ก้อนหิน แม้กระทั่งบันไดบ้าน มีแววนักเขียนมาตั้งแต่เด็ก ด้วยการพยายามกลืนปากกาลูกลื่นเข้าท้อง
………
Illustrator:  Aonnta Boonnam