• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง : หมาตัวนั้นที่มันกัดแก้มก้น (เมื่อผมเลี้ยงหมา ตอนที่ 1)

 

เคยมีคนบอกว่า หมาเป็นยังไง เจ้าของหมาก็เป็นยังงั้น

เคยมีคนบอกอีกเช่นกันว่า เจ้าของหมาเป็นยังไง หมาก็เป็นยังงั้น

สองบรรทัดข้างบนนั้นแขวนเอาไว้ก่อน ยังไม่ต้องถกเถียงหาคำตอบ “เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง” สัปดาห์นี้ชวนเปลี่ยนบรรยากาศมาฟังเรื่องหมาๆ กันสักตอนสองตอนก่อนดีกว่านะครับ..แฮ่

 

ทุกวันนี้ผมเลี้ยงหมาอยู่สองตัว เป็นหมาแฝด ตัวผู้ทั้งคู่ ไปได้มาจากเพื่อนคนหนึ่ง เขาใจดีแบ่งให้มาเลี้ยง หมาแฝดสองตัวนี้มีพี่น้องร่วมท้องทั้งหมด 5 ตัว ตัวเมียสามตัว พ่อพวกมันตัวสีขาว ขนสั้น ตัวใหญ่ ดูสง่าน่าเกรงขาม ส่วนตัวแม่มีสีเทาหม่น ขนาดรูปร่างเล็กกระจิด ทั้งพ่อทั้งแม่เป็นหมาพันทาง ลูกๆ ของพวกมันจึงเป็นพันทางกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย  

วันแรกที่ไปรับไอ้สองตัวมาอยู่บ้าน ตัวมันยังเล็กๆ ดูน่ารักประสาลูกหมาทั่วไป พวกมันเพิ่งหย่านมแม่ได้สองวัน เริ่มฝึกกินอาหารบางอย่างได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังให้นมวัววันละครึ่งชาม ตอนจับพวกมันแยกจากพ่อแม่ใส่ในกล่องวางท้ายรถเพื่อพากลับบ้านนั้น เราสบตากันแวบหนึ่ง ลูกหมาตัวเล็กๆ นั้นอาจไม่รู้สึกรู้สาว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกมัน หากแต่วินาทีนั้นผมเย็นวาบไปทั่วสันหลัง รู้สึกสงสารหมาน้อยที่ต้องพรากจากพ่อแม่ของมันเสียอย่างนั้น ขัดแย้งเล็กๆ ในใจ ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดในการจะนำลูกหมาไปเลี้ยงครั้งนี้ ทั้งที่ไม่ได้เลี้ยงหมามานานมาก ก่อนนี้เคยเลี้ยงหมามาแค่ตัวเดียว ซึ่งก็ต้องย้อนไปกว่า 25 ปี..

 

..นานมาแล้ว หมาตัวนั้น เป็นลูกหมาตัวสีดำ ขนสั้นเป็นมันขลับ คิ้วทั้งสองข้างสีขาว หางยาวเป็นพู่ ที่ปลายสุดของหางมีขนสีขาวกระจุกหนึ่ง เช่นเดียวกับหลังตีนทั้งสี่ที่มีแถบสีขาวหุ้มมาถึงข้อเท้า ผมรู้ว่าเป็นลักษณะพิเศษที่ไม่ค่อยพบเห็นจากหมาทั่วไป ทั้งยังไปคล้ายกับหมาล่าหมีในการ์ตูนเรื่องหนึ่งในยุคนั้นพอดี ผมเลยเรียกมันอย่างเต็มภาคภูมิและไม่ลังเลว่า ไอ้เขี้ยวเงิน

 

การ์ตูนไอ้เขี้ยวเงิน

 

แม้จะรักและเอ็นดูเจ้าหมาน้อย แต่ผมก็เลี้ยงดูมันตามมีตามเกิด กระนั้นไอ้เขี้ยวเงินก็โตเร็วมาก รูปร่างสมส่วน ปราดเปรียวและแข็งแรงกว่าหมาทุกตัวในรุ่นราวคราวเดียวกับมัน  มีครั้งหนึ่งไม่รู้มันไปหงุดหงิดอะไรมา ผมเดินนำหน้ามันอยู่ดีๆ มันก็เอาเขี้ยวคมๆ มางับเข้าที่แก้มก้นผมเข้าจนกางเกงแทบขาด แม้รู้สึกเจ็บแต่ยังดีที่คมเขี้ยวไม่ทะลุเข้าเนื้อ ผมโกรธและโมโหสุดเหวี่ยง คว้าได้ท่อนไม้ข้างรั้วก็ไล่ฟาดมันจนล้มกลิ้งไปหลายตลบ แต่ที่ล้มกลิ้งน่ะคือตัวผม ไอ้เขี้ยวเงินมันเก่งเกินหมาทั่วไป ไล่ฟาดยังไงก็ไม่ทัน หนำซ้ำมันยังแยกเขี้ยวเข้าใส่เหมือนจงใจเยาะเย้ยเข้าให้อีก เจ็บก้นก็เจ็บ แถมวิ่งจนเหนื่อยหอบก็ไล่มันไม่จนมุมเสียที หมดแรงก็ได้แต่เก็บรอยแค้นรอเวลาเอาคืนในคราที่มันเผลอ แต่จนแล้วจนรอดผมก็ไม่ได้ตีมันสักครั้ง ส่วนไอ้เขี้ยวเงินมันคงรู้ว่าผมหมดแรงแล้วจึงเดินเข้ามาใกล้พร้อมส่ายหางอยู่ดุกดิก แม้แก้มก้นจะยังเจ็บยังช้ำ แต่ก็หายโกรธมันง่ายดาย และเจ้าความแค้นก็หายไปด้วยเสียอย่างนั้น  

การ์ตูนไอ้เขี้ยวเงิน

ช่วงหนึ่งตอนเรียนอยู่มัธยมต้น ไอ้เขี้ยวเงินเริ่มโตเต็มหนุ่ม ผมกับเพื่อนๆ จะปั่นจักรยานไปโรงเรียน ระยะทางร่วม 6 กิโลเมตร ทุกเช้าไอ้เขี้ยวเงินจะวิ่งหยอกล้อไปกับจักรยานของพวกผม มันวิ่งเล่นด้วยความสนุก แม้วิ่งจนลิ้นห้อยแต่ก็หาได้อ่อนแรง พอจักรยานของพวกผมไปถึงหน้าโรงเรียนไอ้เขี้ยวเงินก็จะวิ่งกลับบ้านไปบนถนนลูกรังสีแดงเพียงลำพัง เราจะพบกันและวิ่งเล่นไล่ฟัดกันอีกครั้งก็ตอนเย็นหลังผมเลิกเรียนโน่น

 

การ์ตูนไอ้เขี้ยวเงิน 

 

ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นอยู่เช่นนี้นานนับปี กระทั่งวันหนึ่ง ผมกลับจากโรงเรียน พอไหลจักรยานเข้าเขตรั้วบ้านก็เห็นคนยืนมุงกันเป็นวง เสียงถกเถียงดังโฉงเฉงจนฟังไม่ได้ศัพท์ ครั้นพอพวกไทยมุงรู้ตัวว่าผมเข้ามาใกล้จึงหุบปากกันเงียบ ผมแอบจักรยานไว้กับเสารั้ว เดินไปยังจุดที่คนมุง แม่เดินออกมาจากกลุ่มคน จ้องตาผม แล้วพูดเพียงสั้นๆ ว่า มันโดนยาเบื่อ..!  ผมเฉียบเย็นไปทั้งตัว สังหรณ์บางอย่างกระชากเท้าให้วิ่งแหวกคนพวกนั้น

 

ในวงล้อม ไอ้เขี้ยวเงินนอนนิ่งน้ำลายฟูมปาก ลิ้นห้อยยาวเป็นคืบที่มุมปากด้านหนึ่ง สีของลิ้นช้ำยิ่งกว่าสีแก้มก้นผมคราที่โดนมันกัด ผมพูดอะไรไม่ออก ร้องไห้ก็ร้องไม่ถูก ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว แต่ในหัวอกกลับปั่นป่วนหวั่นไหวราวกับจมอยู่ในธารน้ำตา  ผมค่อยๆ เอื้อมมือลูบหัวเจ้าเพื่อนยาก โอบคอมันไว้ แล้วยกขึ้นมาวางบนตัก แม่เดินเข้ามาลูบหลังผม บอกว่ามันโดนยาเบื่อมาจากที่อื่น แต่แข็งใจวิ่งกลับมาตายที่บ้าน ตอนมีคนเห็นก็ช่วยอะไรไม่ทันแล้ว  ผมฟังแม่พูดอย่างเหม่อลอย รู้สึกโลกทั้งใบหมุนขว้าง หน้ามืด แล้วลมก็จู่ปะทะจนผมล้มพับไปกองอยู่บนร่างไอ้เขี้ยวเงิน..

 ..นั่นล่ะครับ การเลี้ยงหมาครั้งแรกของผม แม้มันนานมากแล้ว แต่ความผูกพันบางอย่างระหว่างคนกับหมาก็ยังแจ่มชัดอยู่เสมอ

           

“เมื่อผมเลี้ยงหมา” ตอนแรกนี้อาจจะเศร้าไปสักหน่อย แต่รออ่านตอนต่อไปครับ ความเศร้าจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะกันบ้างล่ะ (สัปดาห์นี้ดูรูปเจ้าสองตัวไปก่อนนะครับ ฮ่า)

………………………….

บทความ : ประยูร หงษาธร

Illustrator : Aonnta Boonnam