• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย ความรัก..ความงาม..และความแค้น

แม้จะเป็นหมาถูกทิ้ง แต่ผมก็เป็นหมาที่มีเพ็ดดีกรี มีสกุลรุนชาติพอสมควร เพราะเป็นหมาสายพันธุ์แท้ มีใบรับรองจากฟาร์มหมาในชิคาโก ผมเป็นพันธุ์บอสตันเทอร์เรีย ซึ่งเป็นหมาพันธุ์แรกที่ได้รับการผสมในอเมริกา     ต้นกำเนิดอยู่รัฐแมสซาชูเซ็ตต์  มีบรรพบุรุษคือสายพันธ์อิงลิช บูลด็อกและอิงลิช ไวท์ เทอร์เรีย​ เพราะปู่เป็นหมาบูลด็อก เลยได้หน้าหักๆ สั้นๆ เป็นมรดกตกทอด   

หมาแบบผม….พี่เหยินศักดิ์นี่แหละที่ได้รับการยกย่องเป็นหมาประจำรัฐ รัฐแมสซาชูเซ็ตต์ ในปี ค.ศ.​ 1979  และเป็นสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยแห่งบอสตันอีกต่างหากนะ เวลาเชียร์กีฬาอะไร จะต้องมีคนแต่งชุดหมาบอสตันเทอร์เรียไปยืนยักย้ายส่ายก้นเชียร์ทุกครั้ง ที่เริ่ดกว่าอื่นใดคือได้รับการขนานนามว่าเป็นสุภาพบุรุษอเมริกัน เพราะลายดำขาวหรือน้ำตาลขาว เหมือนใส่สูทเดินเท่อยู่ตลอดเวลานั่นเอง

    ด้วยลักษณะของสายพันธุ์คือต้องมีหูตั้งตรงแหนว ดวงตากลมโตอ่อนโยน ที่สบตาใครแล้วอ่อนยวบหลงรักอย่างฉับพลันทันที ช่วงอกใหญ่​ เอวคอด และหางกุด ผมไม่มีลักษณะเด่นตามสายพันธุ์ที่ว่านี้แม้แต่นิดเดียว  หูที่ควรจะตั้งกลับห้อยหรุบลงมา อย่าว่าแต่ดวงตาดำขลับจับใจเลย ผมมีตาขาวมากกว่าตาดำ แล้วไอ้ตาเจ้ากรรมก็ดันขาดความสามัคคีอย่างร้ายกาจ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เคยปรองดองกัน สร้างความลำบากใจให้ทาสพ่อทาสแม่ที่สุด เพราะไม่รู้ว่ามองใครกันแน่

แต่ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือฟันความผิดปกติของฟันทำให้ทาสแม่ถึงกับเปลี่ยนชื่ออันไพเราะเพราะพริ้งจากเด็กซเตอร์มาเป็นลิงบ้า และล่าสุดกลายเป็นชื่อที่คุณๆ เรียกขานผมนี่แหละ หลังจากผมยิ้มยิงฟันให้แม่อย่างเอาใจอย่างสุดชีวิต ผมก็ได้ฉายาใหม่ทันที

ผมก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ.. หน้าตาผมมันอัปลักษณ์นักหรือไง เสียงทาสแม่ลอยมาแต่ไกลว่า หน้าตาแบบพี่เหยินศักดิ์นี่น่ะ คนมะริกันบอกว่า

“A face that only a mother could love”

แถมแปลเป็นไทยให้เจ็บใจเล่นๆอีกต่างหากว่า

“หน้าแบบนี้มีแต่แม่แกเท่านั้นแหละที่รักลง”

ผมเคยเห็นหมาตัวก่อนของแม่ ซึ่งเป็นหมาบอสตันเทอร์เรียนี่แหละ ทาสแม่คงยังไม่ลืมลุงหมาตัวนั้น เพราะยังแขวนภาพถ่ายอันเบ้อเริ่มไว้บนผนัง หมาตัวนั้นแก่หง่อมหงอกไปทั้งตัว แต่หน้าตาสะสวยถูกต้องตามสายพันธุ์เป๊ะ ทาสพ่อทาสแม่ถึงได้รักนักรักหนาจนตายจากไปเมื่ออายุ 16 ขวบ ถือว่าอายุยืนกว่าบอสตันเทอร์เรียตัวอื่นๆ ซึ่งอายุเฉลี่ยอยู่ที่ 15 ขวบเท่านั้น

ทาสแม่คงคาดหวังว่าจะได้หมาน่ารักตัวใหม่มาแทนที่ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ได้หมาแบบผมมาแทน ทาสพ่อซึ่งไม่ค่อยมีปากมีเสียงในบ้าน เพราะเป็นทาสเมียอีกต่อหนึ่งยังบอกว่า

“สินค้าโรงงานแต่ละชิ้นต้องมีการตรวจสอบคุณภาพ ชิ้นไหนไม่ได้มาตรฐานจะต้องถูกส่งคืนโรงงาน ไอ้ขี้เหร่นี่อยู่ในกองที่ต้องส่งคืนโรงงานนั่นแหละ”

พวกมนุษย์นี่ก็ประหลาดเหลือเกิน เอามาตรฐานไหนมาวัดว่าหมาแต่ละตัวสวยหรือไม่สวย ผมว่าผมน่ะหล่อเหลาเอาการ ทุกทีที่ออกไปวิ่งเล่นในสวนหลังบ้าน นางหมาพุดเดิ้ลสีขาวข้างบ้านจะวิ่งดุ๊กดิ๊กมาชม้อยชายตาหวานให้ทุกที เรื่องจริง..ไม่ได้โม้ แต่เมินเสียเถอะ ผมน่ะไม่ชอบสาวผิวขาว ถ้าเป็นนางเบลีย์ตัวดำปี๋บ้านซอยถัดไป​ ค่อยน่าสนใจหน่อย  

ทำไมพวกมนุษย์ไม่คิดบ้างว่ามาตรฐานของตัวเองเอามาใช้กับพวกผมไม่ได้ เช่น ญาติของผมคือบ็อกเซอร์  เกิดมาพร้อมหูตูบๆ แต่พวกมนุษย์นี่แหละกลับร้องยี้ แล้วบอกว่าไม่เห็นจะน่ารักเลย จัดแจงเหลาหูจนแหลมเปี๊ยบด้วยการตัดขลิบโดยไม่ถามเจ้าของหูสักคำ

ไม่ต้องดูอื่นดูไกล หมาแบบผมนี่แหละ บางตัวก็หูตูบ ไม่ตั้งเด่ตามความน่าจะเป็นของสายพันธุ์ เจ้าของรู้สึกอับอายที่หมาไม่น่ารัก ไม่เหมือนหมาชาวบ้าน เลยดามหูตั้งแต่เด็ก บางตัวก็หูตั้งสมใจทาสเลยไม่ต้องเจ็บตัว     แต่บางตัวก็ยังหูหรุบห้อย เพราะใบหูนิ่มเกินไป แบบใบหูผมนี่แหละ ทาสเลยจับตัดหูให้ตั้งแบบเดียวกับเจ้าหมาบ็อกเซอร์เป๊ะ แทนที่จะสงสารว่า การตัดหูหมาเนี่ยเจ็บเป็นบ้าเลยนะฮะ

ลูกหมาบอสตันเทอร์เรียบางตัวก็หางไม่กุด   หากเป็นแบบนั้นถือว่าความซวยกำลังมาเยือน เพราะทาสจะพาไปตัดให้กุด ยิ่งกุดติดก้นยิ่งดี นั่นแหละถึงจะเห็นว่าสวยงาม เรื่องนี้ผมพอมีโชคอยู่บ้างที่เกิดมาหางกุดพอดี เลยไม่โดยเจียนกุดหางเหมือนตัวอื่น

อย่าว่าแต่หมาน้อยอย่างผมเล้ย พวกทาสแม่นี่แหละตัวดี ทาสแม่คนแรกของผมเป็นฝรั่งผิวเผือด คงเพราะเลี้ยงลูกอยู่ในคอกแคบๆ ทั้งวันเลยซีดเหมือนจิ้งจกในห้องแอร์ บางวันก็บ่นกับผู้ชายตัวใหญ่ๆ ในบ้านว่า อยากให้ผิวเป็นสีแทนสะสวย  พอทาสแม่คนไทยเอาผมมาอยู่คอกใหม่ รายนี้ผิวไม่ขาวเหมือนฝรั่ง บางหนนางก็เปรยๆว่า อยากจะขาวกว่านี้อีกนิด เห็นมั้ยล่ะว่าเอาใจยากจริงๆ คนขาวก็อยากคล้ำ คนคล้ำก็อยากขาว

ถึงทาสแม่จะล้อเลียนเรื่องฟันเหยิน ตาเหล่ แถมหูตูบ ก็ดูออกว่ารักผมสุดหัวใจ แถมบอกว่าสิ่งสำคัญนั้นมองเห็นไม่ได้ด้วยดวงตาเพียงอย่างเดียว ต้องใช้หัวใจมอง จึงจะเห็นความงามภายใน แต่พอเห็นว่าผ้าพันคอฝ้ายอียิปต์ที่แม่ซื้อมาจากไคโร และยังไม่ได้ใช้เลยแม้แต่หนเดียวห้อยร่องแร่งคาปากผม ทาสแม่ก็แผดเสียงลั่นบ้าน แล้ววิ่งไล่กวดผมที่ลากผ้าพันคอผืนนั้นถูลู่ถูกังลงบันไดมา

ผมควบตะบึงอย่างถึงอกถึงใจผ่านห้องทำงานไปสวนหลังบ้าน โดยมีทาสแม่วิ่งตูดแป้นไล่ตามมาติดๆ เล่นเอาเถิดเจ้าล่ออยู่พักใหญ่ ผมก็ถุยผ้าทิ้ง ปล่อยให้ทาสแม่ยืนตัวสั่นเร่าๆ กับรูโหว่ขนาดยัดกำปั้นเข้าไปได้สบายๆ

ทาสแม่หอบจนตัวโยน ผมเอียงคอมอง แล้วเห่าเสียงแอ๊วๆ แบบหมาเด็กๆ เพื่อบอกว่าผมน่ะเป็นเด็กดี  แต่ทาสแม่ไม่ฟังอะไรเลย คว้าผมหมับอุ้มเข้ากรงทันที ผมร้องอิ๊ดๆเป็นเชิงประท้วง แล้วซุกตัวกับซอกกรง ในขณะที่ทาสแม่เดินปังๆ เข้าครัวไป

    ทาสพ่อหันมามอง เห็นผมน้ำตาไหลพรากเปียกแก้มเล็กๆจนชุ่ม เลยรีบอุ้มโอ๋เอาใจออกจากกรงพลางเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ เชอะ..อย่ามาทำเป็นดีด้วยเลย ทาสพ่อหอมแก้มย่นๆ ผมถือโอกาสซบหน้าลงกับบ่าพ่ออย่างประจบ พลางจ้องทาสแม่อย่างอาฆาตมาดร้าย คอยดูนะ ผมจะไม่มีวันยิ้มฟันเหยินให้ทาสแม่ขำอีกต่อไปแล้ว

ฝากไว้ก่อนเถอะ..ยายอ้วน!!!

………………………………………………………

ติดตามอ่าน “โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย” ตอนก่อนหน้าได้ที่นี่

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย ตอนที่ 1 (หมาสามัญประจำบ้าน)

 

………………………………………………………

แนะนำนักเขียน

ลิงบ้า​ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ‘พี่เหยินศักดิ์’ เป็นหมาวายร้ายประเภท ‘หมาผลาญแม่’ เกิดในฟาร์มหมาในชิคาโก และได้รับการอุปการะจากครอบครัวเดิมเพียงแค่ 5 เดือน ต่อมากลายเป็นหมาหัวเน่า เพราะความแสบคูณสองขนาดผียังหลบ กระนั้นยังมีคนเห็นผิดเป็นชอบ ไปไถ่ตัวมาอยู่ในรัฐอินเดียน่า อยู่ในคอกใหม่พร้อมสวนดอกไม้​ สุขสบายพร้อมทาสรับใช้ทั้งสอง

พี่เหยินศักดิ์กัดแทะทุกอย่างที่ขวางหน้า พรม วอลล์เปเปอร์ หมอน ผ้าห่ม เบาะนอน ก้อนหิน แม้กระทั่งบันไดบ้าน มีแววนักเขียนมาตั้งแต่เด็ก ด้วยการพยายามกลืนปากกาลูกลื่นเข้าท้อง

………

Illustrator: Aonnta Boonnam