• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

๕๐ ปีการจากไปของ ป. อินทรปาลิต – จบ –

ไม่ว่าวงการใดๆ ย่อมมีมนุษย์พันธุ์ริษยาแทรกปนอยู่เสมอ แวดวงนักประพันธ์ก็มิผิดแผก ใครคนหนึ่งในกลุ่มนักเขียนได้กล่าวลับหลัง ป. อินทรปาลิต​ ว่า แม้คุณป. จะเขียนนิยายได้ทุกแนว แต่เขายังไม่ยอมรับฝีมือ นอกเสียจากคุณป.จะเขียนเรื่องตลกให้คนอ่านหัวเราะได้ เขาจึงจะก้มศีรษะคารวะ

เรื่องนี้รู้ไปถึง ๒ หูของท่านป. แต่ไม่ถือโทษโกรธเคือง ท่านตัดสินใจลบคำสบประมาทด้วยการเขียนหัสนิยายขึ้นมาเรื่องหนึ่งชื่อ ‘อายผู้หญิง’ (ปฐมบทสามเกลอ พล นิกร กิมหงวน) เค้าโครงเรื่องเน้นจี้เส้นตลกโปกฮา พลกับนิกรเวลาอยู่ต่อหน้าพ่อแม่ จะทำตัวเรียบร้อย เงียบหงิม ขี้อาย ไม่ประสากับเรื่องใดๆ แต่เบื้องหลังทั้งสองคือ ‘เสือผู้หญิง’ และเป็นดาวสังคมที่ใครๆ รู้จักดีในชื่อของ ‘กำแหง’ กับ ‘ประชา’ จากนั้นก็จู๋จี๋กับสาวๆ แต่เต็มไปด้วยเหตุการณ์สนุกสนาน ขำขัน ฮาขี้แตกขี้แตน

‘อายผู้หญิง’ ขายดีเช่นเรื่องแนวอื่น จึงเขียนตอนต่อ ได้แก่ ‘หวงลูกสาว’, ‘หนุ่มรักสนุก’, ‘สองเกลอจอมแก่น’ ความจริง ป. อินทรปาลิต​ เจตนาเขียนหัสนิยายนี้เพียง ๕-๖ ตอนแล้วจะเลิก เพื่อพิสูจน์ให้ผู้ที่ปรามาสท่านได้รู้ว่า เรื่องตลก​ ท่านก็เขียนได้ไม่แพ้เรื่องอื่นๆ

แต่แฟนหนังสือพากันชอบและติดใจสองเกลอ ทำให้ท่านต้องเขียนติดต่อกันเรื่อยมา จนแตกหน่อต่อยอดเป็นสามเกลอและคณะพรรคสี่สหาย ไม่อาจเลิกเขียนได้ตามที่ตั้งใจไว้

บุคคลลึกลับที่ดูแคลนฝีมือ ป. อินทรปาลิต จะยอมรับความสามารถของท่านหรือไม่ ท่านไม่ทราบ แต่ทุกครั้งที่พบปะเจอะเจอบุคคลผู้นี้ เขาจะรีบหลบทันที ไม่กล้าสู้หน้าท่าน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นเคยพูดจาทักทายกันดี ท่านเองก็อยากคุยเขาเหมือนเดิม

สาเหตุคงเป็นเพราะเขาเกรงจะถูกต่อว่า อาจถึงขั้นมีปากเสียงกัน แต่เจ้าของบทประพันธ์สามเกลอต้องการพบเขาเพื่อกล่าวขอบคุณ ที่เขาช่วยชี้ช่องให้ท่านได้ค้นพบความถนัดของตนเอง คือเขียนนิยายแนวตลกเบาสมอง

สามเกลอออกมาวาดลวดลายเรียกเสียงหัวเราะจากผู้อ่าน โดยสำนักพิมพ์ ‘เพลินจิตต์’ สนามที่ ป. อินทรปาลิต​ แจ้งเกิด สำนักพิมพ์อื่นๆ ซึ่งเคยปฏิเสธงานเขียนของนักประพันธ์หน้าใหม่คนนี้ ต่างพากันติดต่อมาเพื่อขอให้ ป. อินทรปาลิต​ เขียนนิยายป้อนให้สำนักพิมพ์ของตนบ้าง อาทิ นครไทย, ผดุงศึกษา, เขษมบรรณกิจ, ประมวลสาส์น, บรรณาคาร ฯลฯ ซึ่งผู้ประพันธ์ก็ยินดีเขียนให้

    แม้ในช่วงที่ ป. อินทรปาลิต​ แยกตัวจาก ‘เพลินจิตต์’ ออกมากุมบังเหียนหนังสือ ‘ปิยะมิตร’ หนังสือไซส์แท็บลอยด์เหมือน ‘เพลินจิตต์รายวัน’ ในปี พ.ศ. ๒๔๙๒ โดยเขียนคนเดียวทั้งเล่ม ก็ยังมีสามเกลอเป็นเรื่องประจำฉบับ

จนกระทั่งท่านเขียนอาชญนิยายเรื่อง ‘เสือใบ’ ลงใน
‘ปิยะมิตร’ ทำให้ยอดขายพุ่งพรวดชนิดที่ไม่เคยมีหนังสือฉบับใดทำได้มาก่อน ผู้อ่านติดเสือใบงอมแงม ถึงขนาดพร้อมใจกันสวมชุดดำเกลื่อนเมือง โดยทึกทักว่าตนเองเป็นสมาชิกกองโจรเชิ้ตดำของเสือใบ เวลาคนสวมชุดดำมีเรื่องชกต่อยตีรันฟันแทงกับใคร พวกที่แต่งชุดดำเหมือนกันจะรีบเข้าช่วยทันที ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

เสือใบอาละวาดจนกองเอกสาร สันติบาล ซึ่งหน้าที่ตรวจสอบสิ่งพิมพ์ในยุคนั้น ต้องขอร้องให้ผู้เขียนยุติพฤติการณ์เสือใบลงเสีย เพราะแต่ละตอนของนิยายเรื่องนี้​ ตำรวจมักจะปราชัยผู้ร้าย ป. อินทรปาลิต​ ก็จำใจต้องเขียนให้จบ และวันสุดท้ายของเสือใบคือวันที่บรรดาแฟนๆ ต่างไปรวมตัวกันที่หน้าโรงพิมพ์ เพื่อรออ่าน ‘เสือใบ’ ตอนสุดท้ายในชื่อว่า ‘สู้ตาย’ ค่ายกองโจรเชิ้ตดำที่เบตงถูกกองปราบพิเศษโจมตีแตกพ่าย แต่เสือใบหนีรอดไปได้อย่างหวุดหวิด

จบเรื่อง ‘เสือใบ’ ไม่นาน ป. อินทรปาลิต​ เขียน ‘เสือดำ’ ออกมาอีกเรื่อง คราวนี้ไม่มีปัญหาจากกองเอกสาร พอ ‘เสือดำ’ ถึงบทอวสาน ป.อินทรปาลิต​ ต่อด้วยเรื่อง ‘ดาวโจร’     

เป็นการเผชิญหน้าระหว่างเสือใบกับเสือดำและดวลปืนกัน คนอ่านก็ไปที่หน้าโรงพิมพ์เหมือนเช่นเคย เพราะต้องการรู้ว่า ๒ เสือร้ายใครจะมีฝีมือเหนือกว่ากัน

ป. อินทรปาลิต​ ยืนหยัดอาชีพนักประพันธ์ตลอดระยะเวลา ๓๐ ปีเต็ม (พ.ศ. ๒๔๘๒​ -​ ๒๕๑๑) ไม่มีอาชีพอื่นรองรับ ท่านเสียชีวิตเมื่อวันที่ ๒๕ กันยายน พ.ศ.​ ๒๕๑๑ และครบ ๕๐ ปีในปี พ.ศ.​ ๒๕๖๑ นี้

 

ขอขอบคุณเว็บไซท์ GEN Online ที่กรุณาให้เกียรติ

ป. อินทรปาลิต ด้วยการเผยแพร่เรื่องราวทั้งหมดนี้..


………………………….
อ่านบทความ ๕๐ ปีการจากไปของ ป. อินทรปาลิต ตอนก่อนหน้าได้ที่นี่

๕๐ ปีการจากไปของ ป. อินทรปาลิต ตอนที่ 1

๕๐ ปีการจากไปของ ป. อินทรปาลิต ตอนที่ 2

……………………….

บทความโดย : ปอ ปาลิตา

Illustrator : Sunanta Treepon