• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 4 โอ้ว่าอนิจจา..หมาอ้วน

ทาสแม่เลี้ยงหมาก่อนหน้าผมตัวหนึ่ง ตั้งชื่อเสียหรูหราหมาเห่าเลยว่า “ปลาดุก” ไอ้เรื่องชื่อแปลกๆ นี่ต้องยกให้ทาสแม่ล่ะ เพราะนางมีความเชื้อบ้าในเลือด แทนที่จะตั้งชื่อให้ดูไฮโซอย่าง “บ็อบบี้” “แฮรี่” “ดาลตัน” หรือโดนัลด์ อะไรก็ได้ที่กิ๊บเก๋ ดันผ่ามาตั้งชื่อบ้านนอกสุดกู่ว่า “ปลาดุก” แถมไอ้ชื่อบ้าเนี่ย ทาสพ่อก็เห็นดีเห็นงามด้วย เลยฝึกออกเสียงคำว่า “ปลาดุก” อยู่นาน แต่ก็ออกเสียงได้แบบฝรั่งนั่นแหละ ประมาณ “ปลาดุคคคคคคคคค์” มีแอคเซ่นท์ตามระเบียบเอบีซี มิได้เสียงดังฟังชัดเหมือนภาษาไทยสำเนียงนนทบุรีเหมือนทาสแม่

ลุงปลาดุกหน้าตาน่ารัก หูตั้ง ยิ้มสะสวย แถบลายสีขนเป๊ะถูกแบบแผน แถมตากลมดำขลับ ใครมองก็ใจละลาย ภาพลุงหมาหน้าขาววอกภาพเบ้อเริ่มแขวนอยู่ในห้องรับแขก แต่ขนาดหล่อๆ แบบนี้ ลุงปลาดุกก็ยังถูกทิ้ง ทาสพ่อไปไถ่ตัวมาจากสถานกักกันหมาในเมือง หากไม่มีใครอยากรับเลี้ยงก็จะถูกกำจัด

ทาสพ่อทาสแม่ไปรับมาเป็นหมาสามัญประจำบ้าน ตั้งแต่ลุงปลาดุกอายุ 3 ขวบ ซึ่งลุงแกก็เป็นหมาแบบที่ผมไม่สามารถเป็นได้ เพราะลุงปลาดุกไม่เคยทำตาขวางใส่ใคร  ไม่เคยระดมเห่าใส่ทาสพ่อแม่ ไม่เคยขโมยถุงเท้า กางเกงใน หมอน ผ้าพันคอ หรือล้วงกระเป๋าขโมยเงินแบบผม เวลาทำอะไรผิดก็จะวิ่งไปนอนตัวสั่นเทาบนเบาะนอนพลางทำตาโศกเชื่อมสำนึกผิด ทั้งหมดนี้ตรงข้ามกับผมราวฟ้ากับเหว

ลุงปลาดุกเป็นหมาบอสตันเทอร์เรียแก่หง่อมอ้วนท้วนเหมือนถังน้ำมันหมู ตอนแรกก็ไม่ได้อ้วนอืดแบบนี้หรอก     แต่คาดว่าทาสพ่อทาสแม่เอาใจสุดชีวิต ทาสแม่บอกว่าลุงปลาดุกนั้นเลี้ยงง่ายสมชื่อ อาจจะเป็นเพราะเคยถูกทิ้ง เจ้าของเดิมเอาไปให้สถานสงเคราะห์หมาเองเลย ทำให้ลุงปลาดุกกลัวมาก เพราะทาสที่เคยเลี้ยงลุงมาแต่เล็กแต่น้อยเอาไปทิ้งไว้ให้ถูกฆ่า ดังนั้นเมื่อทาสแม่ให้กินอะไรก็ฮุบโผง ไม่ว่าจะเป็นอาหารหมาสารพัดยี่ห้อ ขนมหมาทุกอย่างไม่เกี่ยงวัตถุดิบ แฮมเบอร์เกอร์ พิซซ่าไปยันข้าวเหนียวส้มตำ ลุงปลาดุกเลยกลายเป็นหมาลงพุงในที่สุด

 

   

 

ถึงลุงปลาดุกจะกินสารพัดสิ่ง แถมไม่เคยแปรงฟัน น่าแปลกที่สุขภาพฟันและปากดีมาก ไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วยอะไรเลย ไม่เคยต้องพาไปหาหมอ นอกจากฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้า จนลุงอายุเลยเกณฑ์ของหมาพันธุ์นี้ นั่นคือ 15 ปี พอย่างเข้าปีที่ 16 ลุงปลาดุกก็ป่วยนอนตาปรอย ทาสแม่ควักเงินก้อนโตพาไปหาหมอ สุดท้ายลุงปลาดุกก็จากไปอย่างสงบในอ้อมกอดทาสแม่ ซึ่งร้องไห้ซืดซาดเป็นเดือนๆ กว่าจะหายโศกเศร้า

บางหนทาสแม่ก็ลากผมมาดูรูปลุงปลาดุกแล้วเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟังอย่างปลื้มปริ่ม ส่วนผมนั้นหาวแล้วหาวอีก พอเล่าๆ ไปสักพัก ทาสแม่ก็รำพึงรำพันถึงความรักที่มีต่อลุงปลาดุกแล้วทำตาขวางใส่ผมทำนองว่า ผมนี้ไม่ได้น่ารักเหมือนลุงแกเลยสักนิด ฟังแล้วก็เบ้ปากมองบนขึ้นมาทันที แต่เดินหนีก็ไม่ได้เพราะทาสแม่กอดไว้แน่น

ตอนที่ทาสพ่อทาสแม่ไปรับผมมาอยู่ด้วยใหม่ๆ ทาสแม่บ่นทั้งวันว่าไอ้ลูกหมานี่น่าเกลียดเหลือใจ ลำตัวยาวเหมือนงู เลื้อยฉวัดเฉวียนไปมาในบ้าน หูก็ตก หางก็ยาวเกินไป สีก็เลอะเทอะ ที่อัปลักษณ์สุดคือฟันเหยินกับตาที่ไม่เคยปรองดองกันแม้แต่นาทีเดียว

เล่ามาถึงตรงนี้ก็อยากนินทาพวกมนุษย์เหลือเกิน เวลาที่หมาแมวอ้วนน้ำหนักเกินน่ะ ชอบนักชอบหนา บอกว่าน่ารักที่สุด แต่พอตัวเองน้ำหนักเกินบ้างก็เริ่มวิตกจริต ไม่ยักมีใครบอกว่าคนอ้วนสะสวยน่ารักเลยแม้แต่คนเดียว  ทาสแม่บอกว่าสมัยที่ยังเด็กนี่ ใครอ้วนมักถูกล้อเลียนจนบางทีเสียความเชื่อมั่นในตัวเองไปเลย

แถวบ้านที่ผมอยู่น่ะมีแต่คนอ้วน รัฐบ้าอะไรก็ไม่รู้มีฤดูหนาวแปดเดือนต่อปี น่าเบื่อหน่ายและหดหู่มาก หิมะตกตลอดปีตลอดชาติ ผู้คนมักไม่ค่อยอยากออกไปไหนหรือไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย แถมคนอเมริกันกินชีสสารพัดชนิดอย่างเป็นล่ำเป็นสัน แรกๆ ทาสแม่ก็ทำกับข้าวอย่างเดียวคืออาหารฝรั่งกินด้วยกันแบบไม่แยกสำรับ แต่หลังๆ มาทาสแม่เริ่มทนรสอาหารฝรั่งไม่ไหว เริ่มเบื่อชีสเบื่อเนย เลยทำกับข้าวแยกสำรับแบบคนไทย แต่สายไปเสียแล้วเพราะทาสแม่เริ่มอวบระยะสุดท้าย และเริ่มฟูมฟาย โดยมีทาสพ่อโกหกคำโตว่าทาสแม่ยังน่ารักอยู่ แต่ทาสพ่อก็แอบขยิบตาใส่ผมเป็นเชิงรู้กัน

ไอ้อาหารฝรั่งนี่ก็แปลกเหลือใจ แฮมเบอร์เกอร์อันละหนึ่งดอลลาร์ แต่สลัดราคาถูกสุดคือ 5 ดอลลาร์ ซึ่งราคานี้เป็นราคาในร้านแดกด่วน น้ำอัดลมถูกมาก คนเลยกินแต่น้ำอัดลม แถมเติมได้ไม่อั้น ในเมื่อทั้งแฮมเบอร์เกอร์กับน้ำอัดลมถูกเป็นบ้าเป็นหลัง แต่สลัดแพงเว่อร์ จะไม่อ้วนได้ไงไหวฮะ ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไม่รณรงค์ให้กินผักเขียวเยอะๆ โดยลดราคาผักมากๆ แต่ก็นั่นแหละ คนอเมริกันเป็นพวกกินเนื้อมาตั้งนานแล้ว หมาอย่างผมจะไปยุ่งอะไรได้ ฝรั่งผีบ้าพวกนี้ไม่หันมากินผมก็ดีเท่าไหร่แล้ว

ก่อนที่ผมมาอยู่ร่วมบ้าน ทาสแม่คนเดิมเอาตัวอย่างถุงอาหารหมามาให้ทาสแม่คนนี้ดูแล้วบอกว่า หมาวายร้ายกินอาหารยี่ห้อนี้ ทาสแม่จ้องถุงแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก เพราะเป็นอาหารหมาเกรดดีแบบราคาแพงมาก แต่ด้วยความรักผม ทาสแม่มานะพยายามเขียนคอลัมน์หาเลี้ยงผมเรื่อยมาโดยไม่ย่อท้อ

วีรกรรมตอนผมอายุแปดเดือนนั้นจำแทบไม่หวาดไม่ไหว ล้วนแล้วแต่สร้างความบรรลัยไปทั้งบ้าน แถมผมยังแผลงฤทธิ์ไม่ยอมกินอาหารเม็ดราคาแพงที่ทาสแม่อุตส่าห์กัดฟันซื้อมาปรนเปรอ ไอ้อาหารหมานั่นทำจากเนื้อควายไบซัน ไม่ใช่อาหารหมากระจอกๆ ราคาถูกเหมือนที่ทาสแม่ซื้อให้ลุงปลาดุกกิน แต่ผมก็ยังสะบัดสะบิ้งยิงฟัน สุดท้ายทาสแม่เลยต้องต้มไข่คลุกกับอาหารหมาแล้วลงทุนป้อนผมทีละคำ ผมงับพลางเล่นบ้าง ตะกุยพรมบ้าง งับชายเสื้อทาสพ่อบ้าง กว่าจะวนมางับอาหารหมาคลุกไข่อีกคำก็นานโขอยู่ ทาสแม่บ่นพึมพำ แต่ก็ป้อนผมด้วยมือทีละนิดจนหมดชาม นั่นแหละผมถึงยิ้มฟันเหยินให้แม่อย่างซาบซึ้ง ส่วนทาสแม่นั้นถอนใจเฮือกลั่นบ้านเลยทีเดียว

ต่อมาผมก็เบื่อไข่ต้ม ทาสแม่เลยต้องจัดน่องไก่ต้มให้แทน บางหนทาสแม่ลองผสมข้าวหอมมะลิลงไปในอาหารหมาและน่องไก่ต้ม ซึ่งผมชอบอกชอบใจมาก เริ่มได้กินดีจนตัวปริ จริงๆ แล้วข้าวสวยกับน่องไก่ต้มแบบไม่ปรุงรสใดๆ ไม่ใส่เกลือคืออาหารชั้นเลิศสำหรับหมา ผมรู้ดีมากๆ ตอนที่ทาสแม่พาผมไปนอนโรงแรมสำหรับหมา จะมีรายการอาหารมาให้เลือกหลายรายการ หนึ่งในจำนวนอาหารหมาหรูๆ มีข้าวคลุกไก่ปนอยู่ด้วย

บ้านนี้เมืองนี้อ้วนฉุกันทั้งหมาทั้งคน นอกจากคนจะอ้วนเพราะน้ำอัดลมและแฮมเบอร์เกอร์แล้ว หมาๆ ยังอ้วนอืดอย่างน่ากลัว มีการศึกษาวิจัยจากประเทศอเมริกาพบว่าทั้งหมาและแมวในอเมริกาเป็นโรคอ้วนถึง 63% และมีแนวโน้มว่าจะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งหมาอ้วนเหล่านี้มักมีสุขภาพอ่อนแอ และเป็นโรคไม่ต่างไปจากโรคที่พวกมนุษย์เป็น ทั้งโรคมะเร็ง โรคกระดูกและข้ออักเสบ ไปยังโรคหัวใจนั่นเลยเชียว

รักหมาเลี้ยงหมา..อย่าปล่อยให้พวกผมอ้วนนะฮะ อีกอย่างหมาผอมๆ น่ะวิ่งไว ทาสแม่ไล่จับไม่ทัน ดีจะตายไปเพราะทำให้เราไม่ถูกตี

………………..
ติดตามอ่าน “โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย” ตอนก่อนหน้าได้ที่นี่


โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย ตอนที่ 1 (หมาสามัญประจำบ้าน)

http://genonline.co/2018/09/29/naughty-dog/

 

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย ตอนที่ 2 (ความรัก..ความงาม..และความแค้น)

http://genonline.co/2018/10/06/naughty-dog-love-beauty-revenge/

 

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 3 (ก้นใคร..ก้นมัน)
http://genonline.co/2018/10/11/naughty-dog-my-bottom/

 

……………………………………..

แนะนำนักเขียน

ลิงบ้า​ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ‘พี่เหยินศักดิ์’ เป็นหมาวายร้ายประเภท ‘หมาผลาญแม่’ เกิดในฟาร์มหมาในชิคาโก และได้รับการอุปการะจากครอบครัวเดิมเพียงแค่ 5 เดือน ต่อมากลายเป็นหมาหัวเน่า เพราะความแสบคูณสองขนาดผียังหลบ กระนั้นยังมีคนเห็นผิดเป็นชอบ ไปไถ่ตัวมาอยู่ในรัฐอินเดียน่า อยู่ในคอกใหม่พร้อมสวนดอกไม้​ สุขสบายพร้อมทาสรับใช้ทั้งสอง

พี่เหยินศักดิ์กัดแทะทุกอย่างที่ขวางหน้า พรม วอลล์เปเปอร์ หมอน ผ้าห่ม เบาะนอน ก้อนหิน แม้กระทั่งบันไดบ้าน มีแววนักเขียนมาตั้งแต่เด็ก ด้วยการพยายามกลืนปากกาลูกลื่นเข้าท้อง

………

Illustrator: Aonnta Boonnam