• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 5 เราล้วนมีเสียงเห่าอันแตกต่าง

 

 

ผมไม่รู้ว่าหมาตัวอื่นเวลาอยากบอกทาสให้ทำตามที่ตัวเองต้องการ เช่น อยากกินขนมหมา ปวดฉี่ ปวดอึ หรืออยากออกไปนอกบ้าน มีวิธีในการบอกทาสยังไง

สำหรับผมแล้ว ใช้วิธีเห่าบอก แม้จะพยายามทำเสียงใหญ่ๆ ให้ดูน่าเกรงขาม แต่ไอ้เสียงเจ้ากรรมดันกลายเป็นเสียงแอ๊วๆ แบบหมาเด็กทุกครั้งไป นอกจากเสียงแอ๊วๆ ที่ว่า ผมยังเอาตีนเขี่ยทาสพ่อทาสแม่เบาๆ เป็นเชิงเตือน หากยังทำหน้ามึนไม่สนใจ ก็จำเป็นต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด ด้วยการงับชายกระโปรงหรือชายกางเกงดึงแรงๆ ตามระดับความโมโห ซึ่งไอ้ระดับความโมโหที่ว่าเนี่ย บางทีถึงกับฉีกติดปากผมมาเลย

 

ทาสแม่คนแรกเตือนทาสแม่คนปัจจุบัน ก่อนส่งมอบผมมาเป็นภาระที่คอกใหม่ ด้วยสุ้มเสียงหวาดหวั่นแต่จริงจังว่า ให้ระวังไอ้ลูกหมาตัวนี้เพราะเถียงไฟแลบ แถมบ่นสะบัด เวลาถูกขัดใจ และจะไม่เลิกแผดเสียงจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ ไม่ว่าเวลาไหนก็ตาม ต่อให้เป็นตีสาม ผมก็ไม่สน หากว่าอยากจะออกไปชมโลกหลังเที่ยงคืนขึ้นมา

คอกใหม่นี้มีกฎเหล็กประจำคอกว่า ห้ามเอาหนังสือพิมพ์ฟาดหัวเพื่อสอนมารยาทแบบที่บ้านอื่นทำกับหมาอย่างเด็ดขาด ค่าที่ผมตัวเล็กจ้อย แถมทรงกะโหลกก็ยังไม่เต็ม เหมือนเจริญเติบโตไม่เต็มที่ คงเป็นเพราะผมเป็นตัวสุดท้องในครอกนั่นแหละ จึงมีข้อห้ามที่ว่านี้ขึ้นมา เพราะกลัวกระทบกระเทือนสมอง จะฟาดก้นหรือก็ว่องไวเกินกว่าทาสแม่จะไล่กวดทัน สุดท้ายเลยรอดทั้งการถูกฟาดก้นและฟาดจมูกสั่งสอน

ผมจับจุดถูกล่ะว่า ทาสพ่อทาสแม่รักผมมาก เพราะลุงหมาปลาดุกเพิ่งจากไป ทั้งคู่ไม่มีลูก เลยอุ้มโอ๋เอาอกเอาใจหมาหน้าใหม่ยังกะอะไรดี เวลาผมตะเบ็งเห่าเสียงขรมถมเถใส่หน้า ถ้าเป็นหมาตัวอื่นถูกฟาดก้นฟาดจมูกไปแล้ว แต่ทาสแม่ไม่เคยเห่าตอบผมแต่อย่างใด คงเพราะเสียงเห่าผมดังกว่า เอาแต่บ่นอุบว่าตั้งแต่ได้พี่เหยินศักดิ์มาอยู่ร่วมบ้านก็กลายเป็นคนใจเย็นและอดทนกว่าเก่าขึ้นตั้งแยะ  

ผมอยู่คอกนี้ได้หลายเดือนเข้า ก็เริ่มร่อนไปทักทายหมาข้างคอก ที่เลี้ยงหมาตัวโตๆ ไว้สองตัว ลุงหมาทั้งสองตัวดูท่าทางใจดี ผมเลยระดมขุดหลุมระหว่างสองบ้าน จะได้หนีไปหาลุงหมาเวลาทาสแม่เผลอ ทาสแม่มาเห็นเข้าก็เข่าอ่อน เพราะทั้งไม้ดอกไม้แดกถูกขุดจนเกลื่อนสนาม

พอได้คุยกับลุงหมาทั้งสองตัวจนสนิทสนม เราก็เริ่มเห่าทักทายกัน หมาแต่ละตัวมีเสียงเห่าไม่เหมือนกัน บางตัวเห่าสั้นๆ เหมือนคนไม่ช่างพูด ถามคำตอบคำทำนองนั้น แต่หมาบางตัวชอบเห่ายาวๆ เห่าต่อเนื่องกันเป็นประโยค บ้างเสียงแหลม บ้างเสียงทุ้ม หมาบูลด็อกแถวนั้นตัวหนึ่งเห่าเหมือนเป็นหอบหืดตลอดเวลา  

ตัวไหนเห่าทัก ผมก็เห่าตอบ ถือเป็นมารยาทอันดีระหว่างหมาด้วยกัน ขอให้พวกมนุษย์เข้าใจด้วยว่าการเห่าข้ามคอกระหว่างหมาคือสิ่งจำเป็นในสังคมของเรา อย่าบ่นด่าพวกเราเลยว่าน่ารำคาญ ทีพวกมนุษย์เห่าใส่กัน ไม่เห็นพวกผมจะว่าอะไรเลยนี่

พูดถึงเรื่องการเห่าของพวกคนนี่ก็แปลก หมาอย่างผมเวลาเจอกัน นอกจากดมก้นฟุดฟิดแล้ว ยังเห่าทักทาย แล้วเล่นด้วยอย่างสนุกสนาน แต่พวกคนไม่ใช่อย่างนั้น เพราะมีการแยกระดับเสียงเห่า คนไหนรักใคร่กันก็จะเห่าเบาๆ แล้วเอาหน้าไปไซ้เห็บหมัดให้อีกฝ่ายนัวเนีย แต่ใครผิดกลิ่นมาเจอกัน เป็นต้องคำรามใส่กันขรม

ผมว่าที่สนุกที่สุดคือตอนทาสพ่อทาสแม่ดูภาพเคลื่อนไหวในกล่องสี่เหลี่ยมแบนๆ นี่แหละ ทาสพ่อชอบดูรายการอะไรไม่รู้ แต่มักมีคนแต่งตัวเหมือนกันออกมานั่งเรียงในคอกแคบๆ ตัวผู้ใส่ชุดสีเทาๆ มีผ้าผูกคอยาวๆ ลงไปถึงพุง มีตัวเมียบ้าง แต่น้อยกว่าตัวผู้ ฝูงนี้แหละที่ชอบเห่าใส่ในกิ่งไม้สีเงินบ้างสีดำบ้างที่มีหัวกลมๆ บางหนไม่แค่เห่า แต่ยังกระโจนพรวดออกจากคอก แล้วโผนเข้ากัดกันก็มี

ทาสพ่อเอื้อมมือมาลูบหัวผมแล้วบอกว่า นี่เป็นเรื่องปกติที่คนกลุ่มนี้จะเห่ากันหรือกัดกัน ผมเลยสรุปว่าพวกนี้เป็นหมาคนละคอกคนละฝูงกัน เลยผิดกลิ่นจนไม่สามารถเล่นด้วยกันได้   

เวลาทาสแม่ปล่อยออกไปในสวน ผมมักจะเห่าเรียกลุงหมาสองตัวมาคุยเล่นแทบทุกวัน ลุงหมาทั้งคู่แก่หง่อมจนเหนียงยาน เลยนั่งมองผมเห่าเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้พลางกระดิกหางอย่างเป็นมิตร บางทีทาสแม่ของลุงหมาก็เดินมาหาทาสแม่ที่นั่งยองๆ ปลูกต้นไม้ใหม่ข้างรั้ว แล้วทั้งคู่ก็กระดิกหางใส่กัน จากนั้นก็เห่าคุยกันกะหนุงกะหนิง

ทาสแม่ของลุงหมาเป็นคนอเมริกันก็เห่าด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกัน ส่วนทาสแม่ของผมเป็นคนไทย ก็เห่าด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงบางกรวย แต่ทั้งคู่ก็เข้าใจกันและกันเป็นอันดี ไม่เห็นว่าจะผิดกลิ่นแต่อย่างใด น่าแปลกที่พวกตัวผู้ในชุดสีเทาทึมที่เห่าภาษาและสำเนียงเดียวกันแท้ๆ กลับกระโจนกัดกันจนเลือดสาด

ทาสแม่บอกว่าคอกเดิมที่แม่จากมานั้นไกลแสนไกลจากที่นี่ นั่งรถไปหลายเดือนหลายปีกว่าจะถึงคอกเกิดของแม่ ที่นั่นก็มีคนแบบนี้ ต่างคนต่างเห่าไม่ยอมฟังใคร กัดกันจนแบ่งข้างแบ่งคอก ตัวนี้สีแดง ตัวนี้สีนวล ไอ้นี่ด่าง ไอ้นั่นตัวดำปื้ด ต่างระดมเห่ากันอยู่ในคอกแคบๆ ไม่คิดแบ่งขนมหมาและของเล่นให้กันเหมือนแต่ก่อน  

ทาสแม่กลับไปเยี่ยมเพื่อนที่คอกเดิมคราวไหนก็ปวดใจทุกที เพราะคอกที่ทาสแม่เกิดแบ่งซอยย่อยเป็นคอกเล็กคอกน้อย แล้วคนในคอกก็คำรามใส่กัน ทาสแม่ไม่รู้จะทำอย่างไรเลยได้แต่กระดิกหางเข้าหาเพื่อนฝูงเก่าตั้งแต่ครั้งทาสแม่ยังเด็ก โดยที่ไม่ค่อยกล้าดมก้นผูกมิตรกับเพื่อนใหม่ในคอกเดิมอันแสนไกลของทาสแม่

ผมว่าหมาทุกตัวมีเสียงเห่าแตกต่างกัน หากยอมฟังเสียงเห่าของหมาตัวอื่นบ้าง กระดิกหางใส่กันบ้าง เล่นสนุกบนสนามหญ้าหน้าบ้าน เหมือนที่ผมข้ามรั้วไปเล่นกับลุงหมาสองตัวข้างคอก ที่แม้จะไม่ค่อยเห่าคุยกับผมมากนักเพราะลุงหมาแก่แล้ว แต่ก็กระดิกหางปั่บๆ  แล้วเลียหัวเหม่งให้ทุกครั้งเวลาไปเล่นบนสนามหญ้าที่คอกของแก

บางหนพวกหมาๆ ก็คำรามใส่กันบ้าง แต่กัดกันแล้วก็จบ ไม่มีผูกใจเจ็บจนผีไม่เผาเงาไม่เหยียบ คำนี้ทาสแม่พูดบ่อยๆ เป็นภาษาคอกเกิดของทาสแม่ ผมฟังแล้วส่ายก้นริกๆ พลางมองทาสแม่ด้วยสองตาที่ไม่เคยสามัคคีกัน

ถึงหมาอย่างผม..พี่เหยินศักดิ์จะสายตาไม่ปรองดองนัก แต่หัวใจก็ปรองดองนักหนา ไม่เคยคำรามใส่หมาตัวไหนเลย เพราะหมาทุกตัวล้วนเป็นเพื่อนเล่นทั้งหมด  แว่วๆ เสียงลุงหมาคอกข้างๆ เห่าเรียก สงสัยว่าแกเจอกระรอกหรือไม่ก็กระต่ายเลยเห่าตามผมไปจัดการ ไว้คุยกันใหม่ฮะ

………………..

ติดตามอ่าน “โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย” ตอนก่อนหน้าได้ที่นี่

 

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย ตอนที่ 1 (หมาสามัญประจำบ้าน)
http://genonline.co/2018/09/29/naughty-dog/

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย ตอนที่ 2 (ความรัก..ความงาม..และความแค้น)
http://genonline.co/2018/10/06/naughty-dog-love-beauty-revenge/

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 3 (ก้นใคร..ก้นมัน)
http://genonline.co/2018/10/11/naughty-dog-my-bottom/

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 4  (โอ้ว่าอนิจจา..หมาอ้วน)
http://genonline.co/2018/10/19/naughty-dog-fatty/

 

………………………………………………………

แนะนำนักเขียน

ลิงบ้า​ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ‘พี่เหยินศักดิ์’ เป็นหมาวายร้ายประเภท ‘หมาผลาญแม่’ เกิดในฟาร์มหมาในชิคาโก และได้รับการอุปการะจากครอบครัวเดิมเพียงแค่ 5 เดือน ต่อมากลายเป็นหมาหัวเน่า เพราะความแสบคูณสองขนาดผียังหลบ กระนั้นยังมีคนเห็นผิดเป็นชอบ ไปไถ่ตัวมาอยู่ในรัฐอินเดียน่า อยู่ในคอกใหม่พร้อมสวนดอกไม้​ สุขสบายพร้อมทาสรับใช้ทั้งสอง

พี่เหยินศักดิ์กัดแทะทุกอย่างที่ขวางหน้า พรม วอลล์เปเปอร์ หมอน ผ้าห่ม เบาะนอน ก้อนหิน แม้กระทั่งบันไดบ้าน มีแววนักเขียนมาตั้งแต่เด็ก ด้วยการพยายามกลืนปากกาลูกลื่นเข้าท้อง

………

Illustrator: Aonnta Boonnam