• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 6 กฎของหมา ไม่แว้งกัดมือที่ป้อนข้าวป้อนน้ำ

 

ทาสพ่อกับทาสแม่ไปอุ้มผมมาจากคอกเก่าที่ชิคาโก เพราะทาสแม่คนเดิมเลี้ยงไม่ไหว และผมถูกกล่าวหาว่าซนร้ายกาจล้างผลาญทำลายข้าวของ แปลกแท้ ทำไมพวกมนุษย์ไม่ยักคิดว่า ผมเป็นหมาเด็กที่ฟันเพิ่งขึ้นเขี้ยวเพิ่งงอก เลยคันปากคันฟันอยากกัดแทะทุกสิ่งอย่างเป็นธรรมดา ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีอะไรทั้งนั้น

สาเหตุหลักที่โดนอัปเปหิเฉดหัวออกจากคอกเก่าตอนอายุแค่ 8 เดือนคือ ผมดันอยากเล่นกับมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่ทาสแม่คนเก่าเรียกว่า “ลูก” เลยงับมือลากมาเล่นด้วยจนร้องไห้จ้า นั่นคืออวสานของหมาฟันเหยินอย่างผม แต่โชคยังดีที่ทาสแม่คนนี้ขอรับเลี้ยงต่อ โดยจ่ายเงินเป็นค่าย้ายบ้านมาอยู่ในคอกใหม่ที่รัฐอินเดียน่า ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก

อายุยังไม่ทันถึงขวบ ผมก็เริ่มเห่าทักทายผูกมิตรไปทั่ว เริ่มจากลุงหมาสองตัวข้างคอก ซึ่งยิ้มแย้มแจ่มใสกระดิกหางรับเป็นอันดี แต่ผมมีเพื่อนอื่นๆ นอกเหนือจากลุงหมา ทุกเย็นทาสพ่อต้องพาไอ้วายร้ายอย่างผมไปเดินรอบหมู่บ้าน เลยได้เจอแม่สาวทรงโตตัวใหญ่เหมือนหมีควายพันธุ์นิวฟาวแลนด์ที่ชื่อนางเบลีย์ ผมไม่ได้เจอนางเบลีย์ทุกเย็น เพราะทาสแม่ของนางไม่ค่อยพาออกมาจูงเดิน ผมติดใจกลิ่นโฉมฉุนที่ไม่ค่อยได้อาบน้ำอาบท่าของนางจริงๆ บอกเลยว่าหอมยิ่งกว่าน้ำหอมที่ผมผลักตกลงมาแตกเกลื่อนพื้นทุกขวดของทาสแม่ กลิ่นรัญจวนใจของนางหมายักษ์ทำให้ผมลงทุนหยุดนอนรอที่สนามหญ้าหน้าคอกนางทุกวัน

 

 

นอกจากนางเบลีย์แล้ว เดินเลี้ยวโค้งมาอีกนิดก็จะถึงหน้าคอกของบักซี่ หมาตัวเล็กสีสำส่อน คือไม่แน่ใจว่าสีอะไรแน่ เพราะดูเปรอะเลอะไปทั้งตัว บักซี่เห่าทักทายผมก่อน เราเลยเล่นกันทุกวัน ทาสพ่อผมกับทาสพ่อบักซี่เลยคุยกัน ทาสแม่แอบนินทาว่า ไอ้บักซี่นั้นหน้าตาขี้เหร่กว่าผมเสียอีก ตัวผอมบางยืดยาวเหมือนปลา แถมดูหัวเปียกตลอดเวลา ฟันก็เหยิน สมกันดีที่เป็นเพื่อนรักเพื่อนใคร่ของหมาวายร้ายอย่างผม

ทาสพ่อจูงผมไปหาบักซี่ทุกเย็น โดยมีบักซี่ยืนสองขาเกาะหน้าต่างรออยู่ พอเห็นทาสพ่อเลี้ยวโค้งตรงดิ่งมาเท่านั้นแหละ บักซี่ก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบวิ่งไปเห่าบอกทาสพ่อของตัวเองให้ปล่อยออกมาเล่นกันที่สนามหญ้าหน้าคอกทันที หากวันไหนทาสพ่อไม่ได้จูงผมไปหาบักซี่ ทาสพ่อของบักซี่ก็พาจูงเดินมาหาผมที่คอก แล้วเราก็เล่นกันอย่างชนิดที่เรียกว่า “ฟ้าถล่มดินทลาย” คำนี้เป็นภาษาดั้งเดิมของคอกทาสแม่

เมื่อวานผมฟัดนัวเนียกับบักซี่ตามปกติ พลันเจ็บแปลบที่อุ้งตีนซ้าย ถึงกับร้องเอ๋งๆ ลั่นสนาม ทาสพ่อรีบวิ่งไปอุ้มโอ๋เอาใจทันที ส่วนทาสพ่อบักซี่ก็เรียกบักซี่กลับเข้าบ้าน ทาสพ่ออุ้มผมมาถึงบ้านแล้วเห็นว่าอุ้งตีนผมนั้นบวมเป่งห้อเลือด ทาสแม่ละมือจากหน้าจอสี่เหลี่ยมที่กำลังเปิดเพลงอะไรก็ไม่รู้ ผมได้ยินแต่เสียง “อุ๊ยๆๆๆๆๆๆ อิ๊ๆๆๆๆๆ อ๊ายยยๆๆๆ” สุ้มเสียงฟังพิกล ไม่เสนาะหูเหมือนเพลงบรรเลงที่ทาสแม่ชอบเปิดฟัง

ทาสแม่บอกให้ทาสพ่ออุ้มผมไว้ แล้วตัวเองเดินไปหยิบยา ระหว่างที่ทาสแม่เดินไปหยิบยา เพลงที่มีเสียงอุ๊ยๆๆๆ จบไปแล้ว มีเพลงใหม่ขึ้นมา ผมตะเกียกตะกายดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมกอดทาสพ่ออลหม่าน แต่ต้องชะงักกึก เพราะได้ยินเสียงเห่าก้าวร้าวดังมาจากจอสี่เหลี่ยมบนโต๊ะทำงานของทาสแม่

หน้าจอสี่เหลี่ยมของทาสแม่เกลื่อนไปด้วยฝูงมนุษย์หน้าตาแปลกๆ บางคนก็ปิดหน้าคาดปาก แล้วมีมนุษย์เด็กๆ ผลัดกันออกมาเห่าอย่างดุเดือด พลางทำหน้าเหมือนลูกหมายังไม่หย่านม แต่เห่าแบบก้าวร้าวดุดัน ทาสแม่เดินเข้ามาในห้องพร้อมยาถึงกับนิ่วหน้า คาดว่าเสียงเห่ากร้าวๆ และเกรี้ยวกราดคงระคายหูทาสแม่พอสมควร

เสียงผลัดกันเห่ายังคงดังต่อเนื่อง ขณะที่ทาสแม่บรรจงทายาให้ผม แม้จะเบามือแค่ไหน แต่ผมก็แสบอุ้งตีนจนเอี้ยวคอไปแว้งกัดมือทาสแม่เต็มแรง ทาสแม่ร้องกรี๊ด สะบัดมือที่ช้ำเป็นรอยเขี้ยวเปรอะเลือดเร่าๆ จนเลือดหยดติ๋งๆ ทาสพ่อรัดร่างผมแน่นเข้าไปอีกเพื่อไม่ให้หนีไปไหนพลางทำหน้าบึ้ง

 

ทาสแม่พันผ้าพันแผลให้ตัวเอง ในขณะที่ทาสพ่อยังกอดผมซึ่งดิ้นรนฮึดฮัดไว้แน่น เสียงเห่าในเพลงยังดังเป็นจังหวะ ผมกับทาสแม่จ้องตากัน แล้วทาสแม่เงื้อมือฟาดก้นผมสุดแรง ผมตกใจจนปากอ้าตาค้าง หยุดดิ้นหยุดตะกายทันที ทาสแม่ไม่เคยตีผมเลยแม้แต่หนเดียว แล้วทำไม…..
ทาสแม่มองผ้าพันแผล แล้วหันกลับไปจ้องจอสี่เหลี่ยมที่ฝูงมนุษย์เด็กๆ กำลังผลัดกันเห่าเสียงดัง แล้วพูดเสียงแข็งว่า

“จำไว้ว่าอย่าเนรคุณ อย่าแว้งกัดมือที่ป้อนข้าวป้อนน้ำ หมาที่กัดได้แม้มือที่เลี้ยงดูอุ้มชูคือหมาเลว เป็นหมาที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน พี่เหยินศักดิ์อยากเป็นหมาเลวหรือไง”
ผมคอตก ไม่ได้ตั้งใจจะกัดมือที่เคยอุ้มชูลูบหัวผมหรอก ก็มันเจ็บนี่นา ผมพยายามบอกทาสแม่ทางสายตาว่าขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะกัดครับ แต่ใบหน้าของทาสแม่แลดูเศร้าสร้อยที่สุด ขณะจ้องกลับไปยังจอสี่เหลี่ยมบนโต๊ะทำงานที่มนุษย์ฝูงนั้นยังเห่าหนวกหูวนไปเวียนมาด้วยถ้อยคำซ้ำๆ ที่จับใจความได้แค่คำว่า “ประเทศกูมี”

 

 

ผมดิ้นหลุดจากอ้อมกอดทาสพ่อ หนีไปนอนตัวสั่นอยู่มุมห้อง น้อยใจยายอ้วนเป็นล้นพ้น เพราะตั้งแต่ทาสแม่อุ้มมาจากมือทาสแม่คนเดิมที่ชิคาโก ก็ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียวที่จะตีผม อย่างดีแค่เงื้อมือขู่ลมๆ แล้งๆ

เสียงทาสแม่รำพึงกับตัวเองว่า ลงว่าไม่รักแผ่นดินเกิดแล้ว ต่อให้รักประชาธิปไตยหรือนามธรรมแบบไหนก็ไม่มีประโยชน์ ด่าทอบ้านเกิดตัวเองอย่างหยาบคาย เหมือนมองไม่เห็นความดีงามใดๆ เลย ก็ไม่ต่างไปจากการตำหนิมดลูกแม่ตัวเองนั่นแหละ ความถ่อยไม่ใช่ความเท่ แต่จะโทษเด็กก็ไม่ถูก คนรุ่นใหม่พวกนี้ถูกฝังหัวด้วยข้อมูลครึ่งๆ กลางๆ คิดว่าสิ่งที่ทำเป็นความถูกต้องชนิดกูถูกแต่เพียงผู้เดียว แบบนี้จะเรียกประชาธิปไตยได้อย่างไร หากไม่คิดรับฟังความเห็นคนอื่น ทาสแม่บ่นกับตัวเองยืดยาวแล้วถอนหายใจ

 

ผมหูผึ่ง มีด้วยเหรอที่คนเราจะไม่รักคอกเกิด พวกมนุษย์นี่แปลกจริงๆ นะ ไม่รู้จะแบ่งข้างต่างฝ่ายไปทำไม ผมกับบักซี่ หรือนางเบลีย์ สีไม่เหมือนกันเลย บักซี่สีขาวเลอะๆ ปนด่างดวงสีน้ำตาลบ้าง ดำบ้าง นางเบลีย์ตัวดำมิดหมี ส่วนผมสีดำสลับขาว และแน่นอนว่าผมนั้นน่ะหล่อกว่าไอ้บักซี่เป็นกอง บางวันตอนเล่นสนุกกับบักซี่ เพื่อนบ้านก็จูงหมาตัวโตอีกตัวหนึ่งมาเล่นด้วย พี่หมาตัวใหญ่เบิ้มตัวนั้นชื่อพี่ฮันเตอร์ เป็นหมาสีนวลๆ ไม่เห็นเราจะเกี่ยงงอนกันเลยว่า เอ็งสีไม่เหมือนข้า ข้าไม่เล่นด้วย

พอเล่นกันจนเหนื่อยแล้ว ผม..บักซี่ และฮันเตอร์ ต่างก็เลียน้ำดื่มอั้กๆ จากชามเดียวกัน ไม่เห็นกัดแย่งเลยสักนิด แผลที่อุ้งตีนเริ่มระบมขึ้นมาหน่อยๆ ส่วนรอยฟาดที่ก้นนั้นยังชาดิก จนเจ็บจำไปทั้งใจว่า ผมจะต้องไม่กัดทาสพ่อและทาสแม่อย่างเด็ดขาด แม้ผมจะไม่ใช่หมาที่ดีนัก แต่ก็ไม่อยากทำร้ายมือที่อุ้มชูดูแลผมมาแต่เล็กแต่น้อย ทาสแม่เอื้อมมือมาลูบหัวเบาๆ หมาวายร้ายเลยม่อยหลับไปคามือที่ลูบหัวอย่างแสนรักนั่นเอง

………………..
ติดตามอ่าน “โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย” ตอนก่อนหน้าได้ที่นี่

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย ตอนที่ 1 (หมาสามัญประจำบ้าน)
http://genonline.co/2018/09/29/naughty-dog/

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย ตอนที่ 2 (ความรัก..ความงาม..และความแค้น)
http://genonline.co/2018/10/06/naughty-dog-love-beauty-revenge/

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 3 (ก้นใคร..ก้นมัน)
http://genonline.co/2018/10/11/naughty-dog-my-bottom/

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 4 (โอ้ว่าอนิจจา..หมาอ้วน)
http://genonline.co/2018/10/19/naughty-dog-fatty/

โลกมุมกลับฉบับหมาวายร้าย 5 (เราล้วนมีเสียงเห่าอันแตกต่าง)
http://genonline.co/2018/10/25/the-different-bark-sound/

………………………………………………………
แนะนำนักเขียน
ลิงบ้า​ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ‘พี่เหยินศักดิ์’ เป็นหมาวายร้ายประเภท ‘หมาผลาญแม่’ เกิดในฟาร์มหมาในชิคาโก และได้รับการอุปการะจากครอบครัวเดิมเพียงแค่ 5 เดือน ต่อมากลายเป็นหมาหัวเน่า เพราะความแสบคูณสองขนาดผียังหลบ กระนั้นยังมีคนเห็นผิดเป็นชอบ ไปไถ่ตัวมาอยู่ในรัฐอินเดียน่า อยู่ในคอกใหม่พร้อมสวนดอกไม้​ สุขสบายพร้อมทาสรับใช้ทั้งสอง
พี่เหยินศักดิ์กัดแทะทุกอย่างที่ขวางหน้า พรม วอลล์เปเปอร์ หมอน ผ้าห่ม เบาะนอน ก้อนหิน แม้กระทั่งบันไดบ้าน มีแววนักเขียนมาตั้งแต่เด็ก ด้วยการพยายามกลืนปากกาลูกลื่นเข้าท้อง
………
Illustrator: Aonnta Boonnam