• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

ไปยาลใหญ่บนรถวีลแชร์ -เพชรน้ำหนึ่ง ศรีวรรธนะ-

ช่วงเวลาในเดือนมกราคมของมนุษย์ผลิตรายการทีวีจะเป็นช่วงที่ยุ่งอยู่เสมอ ทุกอย่างดูเหมือนยังไม่ลงตัว ทั้งเรื่องของสถานีออกอากาศ ผู้สนับสนุนรายการ และการผลิตรายการ จึงเป็นเรื่องไม่แปลกเลยที่ฉันนั้นจะเกิดอาการประสาท (แดรก) ที่เรียกว่าแพนิก (panic)

ฉันคิดเอาเองว่าอาการนี้มันเกิดจากการที่เราลนลานกับงานที่ทำ ลุ้นจนตัวโก่งว่าผู้สนับสนุนรายการจะพอเพียงกับค่าเวลาในการออกอากาศและค่าผลิตรายการหรือเปล่า มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันจะต้องเจอแบบนี้ทุกปี ถึงแม้ว่าในที่สุดแล้วมันจะผ่านไปได้ในทุกปีเช่นกัน แต่ฉันก็มีอาการแพนิคมาเยี่ยมเยือนทุกครั้ง อาการใจสั่น มือเย็น กลัวการอยู่คนเดียว มันอาการที่ควบคุมไม่ได้ … จนต้องไปพบแพทย์ และเอายามากิน

หน้าหนาวปีนี้ก็ช่างสั้นเหลือเกิน อย่านับว่ามีกี่วันเลยเรียกว่านับเป็นชั่วโมงจะดีกว่า ปีนี้ฉันไม่ได้แตะเสื้อหนาวเลย สำหรับคนไทยที่อยู่ในประเทศไทยนั้นการลงทุนซื้อเสื้อหนาวมันแสนจะไม่คุ้ม ปีนึงใส่อยู่ไม่กี่วัน แล้วก็ต้องเก็บเอาไว้ในตู้อีกเป็นปี กว่าจะได้ใส่อีกทีก็เก่าพอดี

นับย้อนหลังก่อนหน้านี้ไปซัก 4-5 ปี ฉันเป็นคนชอบเดือนธันวาคมมาก ทุกต้นเดือนธันวาคมอากาศจะเริ่มเย็น ท้องฟ้าใสเป็นสีฟ้า บรรยากาศจะอบอวลไปด้วยการเฉลิมฉลอง ไฟประดับประดาตามท้องถนนและสถานที่ต่างๆ โฆษณาทางทีวีก็จะเป็นการเชิญชวนให้ไปซื้อของลดราคาในช่วงปีใหม่ เพลงตามห้างสรรพสินค้าและการตกแต่งด้วยสีสันสดใสล้วนแล้วแต่สร้างความสุข … น่าแปลกที่ช่วง 1 – 2 ปีหลังมานี้บรรยากาศที่ว่าไม่รู้หายไปไหนซะหมด ก็ได้แต่หวังว่าบรรยากาศที่เรารักจะกลับมาให้เราได้สัมผัสอีกในวันหนึ่งข้างหน้า

 

 

ห้วงเวลานี้เรื่องที่จะไม่เอ่ยถึงเลยไม่ได้ คือเรื่องของการเลือกตั้ง เอาจริงๆแล้วฉันก็ไม่ได้เป็นคนที่สนใจการเมืองตัวจี๊ดสักเท่าไหร่นะ แต่อายุขนาดนี้แล้วจะไม่สนใจเลยมันก็เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่ได้สนใจว่าจะได้เลือกตั้งเมื่อไหร่ แต่มีความรู้สึกว่าตอนนี้อยากเลือกตั้งแล้ว ถามว่าเคารพรักท่านนายกฯลุงตู่ไหม ตอบได้ทันทีเลยว่ายังเคารพรักท่านอยู่เสมอ ยังเห็นท่านเป็นคนเก่ง จริงๆในใจไม่อยากให้ท่านลงสมัครเลือกตั้งเลย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นในอนาคตจะเป็นยังไงก็เคารพการตัดสินใจของท่าน ประเทศไทยตอนนี้ควรจะมีรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งได้เสียที ไม่ว่าผลการเลือกตั้งจะออกมาเป็นอย่างไรถูกใจเราหรือไม่ ประชาชนคนไทยก็ต้องยอมรับกับการเลือกตั้งให้ได้

ฉันนึกย้อนไปถึงการเลือกตั้งครั้งล่าสุดของสหรัฐอเมริกาที่ผลการเลือกตั้งดูจะไม่ค่อยถูกใจประชาชนของเขาสักเท่าไหร่นัก เพื่อนฉันหลายคนที่อาศัยอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกาไม่ค่อยปลื้มกับประธานาธิบดีที่ได้รับการเลือกตั้งครั้งล่าสุดนี้ มีเสียงบ่นแสดงความไม่พอใจผ่านทางโซเชียลเน็ตเวิร์ค แต่พวกเขาก็ยอมรับการเลือกตั้งที่ได้ประธานาธิบดีคนใหม่ซึ่งเขาไม่ค่อยปลื้ม อาจจะมีการประท้วงจากคนบางกลุ่มบ้าง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงและยืดเยื้อจนทำให้ประเทศเสียหาย … อยากให้ประเทศของเราเป็นแบบนั้นบ้าง

 

 

ฉันรู้สึกชอบและดีใจนะ … พรรคการเมืองที่มีท่าทีว่าจะลงสมัครการเลือกตั้งครั้งนี้ มีคนรุ่นใหม่และหน้าใหม่เพิ่มมากขึ้น แอบเห็นแว๊บๆ ว่ามีผู้ลงสมัครเป็นผู้หญิงนั่งรถวีลแชร์อยู่คนหนึ่ง แต่ก็ไม่ค่อยเห็นเธอออกมาหาเสียงเลย หรือจะเปลี่ยนใจเสียแล้วก็ไม่รู้ … นโยบายของพรรคการเมืองแต่ละพรรคฟังดูน่าสนใจ แต่เท่าที่ฟังดูยังไม่เห็นมีนโยบายที่โดดเด่นเกี่ยวกับคนพิการสักเท่าไหร่นัก ยังมีปัญหาเกี่ยวกับคุณภาพชีวิตของคนพิการอีกหลายเรื่องที่ยังต้องการการพัฒนานะจ๊ะ เอาเป็นว่าก็คงต้องรอฟังกันต่อไป เพราะตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรที่ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นวันเลือกตั้ง หรือวิธีการเลือกตั้ง หรือผู้สมัครรับเลือกตั้ง …. ยังไงก็รอได้จ้ะ ใจเย็นๆทำให้มันถูกต้องตามกระบวนความแล้วกัน …

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน … ไอ้เจ้าโรคประสาท (แดรก) ที่เรียกว่าแพนิค (panic) นี้ เวลามันมีอาการกำเริบขึ้นมา คุณหมอให้หยุดจากงานที่ทำทุกอย่างแล้วก็พักผ่อนนอนหลับให้เต็มที่ แต่สำหรับตัวฉันเองนั้น ฉันเลือกที่จะวางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วมาคุยสัพเพเหระกับคนรอบข้าง บางทีก็ให้น้องๆที่ทำงานเล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟัง บางทีก็คุยเรื่องดินฟ้าอากาศ คุยเรื่องความสุขรอบรอบตัว หรือคุยเรื่องการเมืองทั่วๆไป พอให้ลืมอาการของแพนิคไปได้ แล้วฉันก็จะกลับมายิ้มหวานได้ไหม่ และทำงานที่ค้างไว้อยู่ต่อได้อีกครั้ง …

ฉันโชคดีค่ะที่ได้เขียนคอลัมน์นี้ … หายใจสั่นแล้ว ฉันก็กลับไปทำงานต่อก่อนนะคะ

 

 

…………………………………………….

เพชรน้ำหนึ่ง ศรีวรรธนะ