• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

พรบ.ด้านอาชีพกับคนพิการ -เพชรน้ำหนึ่ง ศรีวรรธนะ-

วันนี้นึกครึ้มใจค่ะ อยากเขียนเรื่องราวสาระบ้าง ก็เลยทำให้นึกไปถึงเรื่องนี้เลย … เรื่องสำคัญมาก … นั่นก็คือเรื่องเงินๆทองๆ เรื่องรายได้ และเรื่องการทำงานงานประกอบสัมมาอาชีพของคนพิการสวยๆ อย่างเราๆ

อยากจะบอกว่า … ในอดีตที่ผ่านมา มีผู้คนจำนวนมากที่ไม่เข้าใจ และยังเกิดเวทนานิยมต่อคนพิการ การเห็นคนพิการต้องทำงานเป็นเรื่องน่าสงสารและน่าเห็นใจ อันนี้เป็นโจทย์ทางสังคมที่ฝังรากลึกมาอย่างยาวนานแล้ว และสิ่งเหล่านี้ต้องการการแก้ไข … จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีกระบวนการ รวมไปถึงการมีความคิดสร้างสรรค์ สร้างความร่วมมือในเชิงสาธารณะที่เพิ่มขึ้น จุดประกายสังคมให้เกิดแนวคิดมุมมองใหม่ที่ชักชวนให้ร่วมตระหนักถึงคุณค่าและความสำคัญของคนพิการเพิ่มมากขึ้น

 

 

พรบ.ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการปี 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2556 ได้ช่วยให้คนพิการมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นโดยเฉพาะในเรื่องของอาชีพ มาตราสำคัญบัญญัติเอาไว้ตั้งแต่มาตรา 33-34-35-36 เป็นหลักกล่าวรวมเรียกกันง่ายๆ ว่า “กฎหมายการจ้างงานคนพิการ” กำหนดไว้ดังนี้

ตาม มาตรา 33 หากสถานประกอบการใดมีพนักงานถึง 100 คน ต้องจ้างงานคนพิการ 1 คน หากไม่ต้องการจ้างคนพิการแล้ว ตาม มาตรา 34 ต้องจ่ายเงินสมทบเข้ากองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ (ในปัจจุบัน) มีมูลค่า 365 วัน คูณด้วยค่าแรงขั้นต่ำ 308 บาท = รวมทั้งสิ้น 112,420 บาท (หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นสองพันสี่ร้อยยี่สิบบาทถ้วน) จนทำให้ปัจจุบันกองทุนฯ มีเงินสะสมถึงประมาณ 1.2 หมื่นล้านบาท

 

 

สถานประกอบการหลายแห่งจำนวนมาก ต้องการส่งเสริมอาชีพคนพิการ จึงเลือกใช้ มาตรา 35 การจัดสัมปทาน และช่วยเหลืออื่นใด 7 หัวข้อ ได้แก่ การให้สัมปทาน การให้ใช้พื้นที่ การจ้างเหมาบริการ การฝึกอบรม การจัดให้มีล่ามภาษามือ การจัดสิ่งอำนวยความสะดวก และการช่วยเหลืออื่นใด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมอาชีพคนพิการหรือผู้ดูแลคนพิการ

 

 

หากสถานประกอบการไม่ปฏิบัติตาม มาตรา 33-34-35 หรือปฏิบัติไม่ครบถ้วน ละเลย ตาม มาตรา 36 ให้มีการอายัดทรัพย์สินเข้ากองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการตามมาตรา 34 พร้อมดอกเบี้ยตามที่กฎหมายกำหนด (7.5 เปอร์เซ็นต์ต่อปี)

ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วบนโลกใบนี้ คนพิการได้พัฒนาศักยภาพของตัวเองไปได้ไกลจากเดิมมาก หลายคนเป็นเจ้าของกิจการ หลายคนเป็นลูกจ้างแรงงานฝีมือดีที่นายจ้างอยากได้ตัวไว้ และหลายคนใช้มาตรา 35 เป็นกลไกในการรวมกลุ่มให้เกิดอาชีพและรายได้ เกิดเป็นเครือข่ายความร่วมมือใหม่ที่แลกเปลี่ยนความคิด สร้างแรงบันดาลใจ ให้เกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม

พรบ.ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการปี 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2556 นี้ ถ้าเราใช้กฎหมายอย่างถูกต้องและถูกกระบวนการจะเป็นประโยชน์กับคนพิการอย่างมากชนิดที่เรียกว่าสามารถเปลี่ยนชีวิตได้และจับต้องได้จริง ข้าราชการและคนพิการที่เกี่ยวข้องกับพรบ.นี้ ควรจะต้องศึกษาตัวบทกฎหมายอย่างจริงจังและทำความเข้าใจให้ถ่องแท้ เพื่อจะได้ไม่ต้อง “กลัว” ที่จะปรับใช้พรบ.ให้เกิดประโยชน์สำหรับคนพิการสูงสุด

 

 

ฉันซึ่งเป็นคนพิการ มีสิทธิ์อันชอบธรรมที่จะได้รับสิทธิประโยชน์จากพรบ.นี้อย่างเต็มภาคภูมิ ทำได้เพียงแต่เฝ้าดูข้าราชการและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องอื่นๆ ใช้เม็ดเงินและสิทธิประโยชน์จากพรบ.นี้ตามดุลยพินิจส่วนตัว โดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย …

ปริบ ปริบ … เสียงกระพริบตาของฉันนั่นเอง

………………………..
-เพชรน้ำหนึ่ง ศรีวรรธนะ-
Illustrator: Aonnta Boonnam