• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง

วิ่ง..เอาหัวใจฝ่าสายฝนและหล่มโคลน – เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง

ก่อนงานวิ่ง ฝนตกติดต่อกันมาสองวันสองคืน เว้นช่วงตกพอให้หายใจบ้างเป็นห้วงสั้นๆ ขณะเตรียมงานวิ่ง “รันลัดโต้ง ครั้งที่ 2” กับทีมงาน ก็อดเป็นกังวลไม่ได้ว่า ถึงวันงานวิ่งจริง ถ้าฝนยังตกกระหน่ำอยู่อย่างนี้ จะมีใครมาร่วมกิจกรรมสักกี่คนกันหนอ? (ตามอ่านเรื่องราวของงานวิ่ง รันลัดโต้ง ...

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง ฝังหัวใจไว้ในเม็ดข้าวของแผ่นดิน

เคยไหม นั่งกินข้าวอยู่ดีๆ แล้วน้ำตาไหลออกมาเฉยเลย มันไม่ใช่น้ำตาที่มาจากสาเหตุอื่น ไม่ใช่เพราะอกหัก ไม่ใช่เพราะหมารักตาย ไม่ใช่เพราะแม่ยายให้ของขวัญ ไม่ใช่เพราะควันไฟและเศษพริกปลิวเข้าตา ไม่ใช่เพราะน้ำยาขนมจีนกระเด็นใส่เสื้อสีขาวตัวใหม่ และไม่ใช่เพราะนิ้วก้อยของเท้าข้างใดข้างหนึ่งของคุณเผลอไปเตะขาโต๊ะเข้า.. หากแต่เป็นน้ำตาที่ไหลเพราะเม็ดข้าวในจานที่ตัวเองกิน ผมอาจจะรู้สึกกับเม็ดข้าวที่กินมากไปสักหน่อย นั่นคงด้วยสาเหตุมาจากโคตรเหง้าบรรพบุรุษของผมต่างมีอาชีพทำไร่ทำนากันมาตลอด ความผูกพันซึ่งมีต่อผืนแผ่นดินและเมล็ดข้าวจึงเจือปนอยู่ในสายเลือดในระดับเข้มข้น ...

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง : หมาตัวนั้นที่มันกัดแก้มก้น (เมื่อผมเลี้ยงหมา ตอนที่ 1)

  เคยมีคนบอกว่า หมาเป็นยังไง เจ้าของหมาก็เป็นยังงั้น เคยมีคนบอกอีกเช่นกันว่า เจ้าของหมาเป็นยังไง หมาก็เป็นยังงั้น สองบรรทัดข้างบนนั้นแขวนเอาไว้ก่อน ยังไม่ต้องถกเถียงหาคำตอบ “เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง” สัปดาห์นี้ชวนเปลี่ยนบรรยากาศมาฟังเรื่องหมาๆ ...

ขัวเหล็กเชียงใหม่และนางเอกหนังฮ่องกง 

  ปลายสัปดาห์ก่อนคนเชียงใหม่ที่นอนดึกหลายคนชวนกันไปขัวเหล็ก เพื่อเฝ้าดูฉากการถ่ายทำหนังเรื่องหนึ่งซึ่งยกทีมมาจากฮ่องกง ลือกันว่าปิดสะพานถ่ายกันเลยเชียว และเย็นๆ  ค่ำๆ วันต่อมาก็ตั้งกองถ่ายกันต่อ ทีมงานประดับไฟสว่างไสว จับจองพื้นที่ทั้งริมฝั่งด้านตะวันตกและตะวันออก เนรมิตบรรยากาศของฉากหนึ่งในหนังกันอย่างมลังเมลือง ส่วนหนังจะชื่ออะไร มีเนื้อหาเกี่ยวกับเมืองไทยยังไงนั้น ทีมกองถ่ายเขาไม่เปิดเผยรายละเอียดให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องรู้อยู่แล้ว ประจวบกับคนที่ไปดูก็ไม่ค่อยสนใจกันเท่าไหร่ ...

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง  – ของกิ๋นบ้านเฮา เลือกเอาเต๊อะนาย..  

  ในวัฒนธรรมอาหารและการกินของคนเมือง (คนเมือง เป็นคำใช้เรียกแทนตัวเองของคนไทยเหนือทั่วไป) จะมีประโยคทักทายไถ่ถามที่คุ้นหูกันดีคือ “กิ๋นข้าวแล้วกา” “แลงนี้แกงอะหยัง” หรือ “มากิ๋นข้าวแลงลำๆ ตวยกันเน้อเจ้า” เป็นต้น ซึ่งล้วนแต่เป็นคำที่ข้องเกี่ยวอยู่กับเรื่องอาหารการกินทั้งสิ้น สะท้อนให้เห็นว่าเรื่องปากท้องนั้นสำคัญและมาก่อนเรื่องอื่นใด   ...

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง – ลำพูน เงียบงามตามท้องเรื่อง

หลายคนตามหาเมืองเล็กๆ ที่สงบงามไปไกลสุดขอบฟ้า หลายคนนั่งรถหลังขดหลังแข็งข้ามเทือกภูป่าเขาไม่รู้ต่อกี่เทือก เพียงหวังได้สัมผัสเมืองเล็กๆ ที่จะมอบความรู้สึกสงบ และช่วยผ่อนเพลาชีพจรชีวิตให้ช้าลงกว่าไทม์ไลน์ปกติของพวกเขา   บางคนสมปรารถนา มีความสุขกับบรรยากาศและเรื่องราวที่ผ่านพบ แต่บางคนกลับผิดหวัง เมื่อพบว่าเมืองปลายทางที่ตั้งใจไปเยือนนั้น​ มีแต่ความเละเทะวุ่นวาย สภาพไม่ต่างกับเมืองท่องเที่ยวเกิดใหม่ทั่วไปซึ่งเติบโตอย่างไร้ระบบระเบียบการจัดการ หลายๆ ...

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง – ในร้านหนังสือ มีหญิงสาวนอกเหนือนิยาย 

จะมีคนสักกี่คนที่พบกันครั้งแรก แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยกันมานาน..    หญิงสาวนัยน์ตาเศร้า ใบหน้าที่เห็นแวบแรกราวกับชาวญี่ปุ่น ค่อยๆ ย่องเข้ามาในบ้าน ขณะที่ผมกำลังง่วนกับการเก็บแก้ว จาน ของแขกชุดก่อนหน้า  “สวัสดีครับ” ผมยิ้ม ชิงเอ่ยคำทักทายเธอก่อน  “สวัสดีค่ะ” ...

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง: สามก๊ก สวรรค์หรือนรก ทารกเป็นผู้กำหนด

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง สัปดาห์นี้ชวนคุยถึงเรื่องราวที่ไกลออกไปจากขอบกำแพงเวียงบ้านเราบ้างนะครับ ด้วยไม่กี่วันก่อน ได้นั่งสนทนากับเพื่อนสายละครเวที ซึ่งพวกเขากำลังจะมีโปรเจ็คท์ละครแห่งปีว่าด้วยการตีความเหตุการณ์บางช่วงตอนในประวัติศาสตร์สามก๊ก ผ่านมุมมองของนักการละครสายครูช่าง ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง คณะละครมรดกใหม่ โดยเนื้อหาที่จะนำมาทำละครเวทีคือยุคของพระเจ้าเล่าเสี้ยน เล่าเสี้ยน ...

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง: อุ๊ยหลง บนผืนดินที่พออยู่ พอดี

ผมเป็นคนตื่นเช้า แม้ไม่ถึงกับเช้ามาก​ แต่ก็พอทันเห็นดวงอาทิตย์แย้มขอบฟ้าแทบทุกวัน เช้าไหนฟ้าสวยๆ ผมมักจับจักรยานสีแดงไร้เกียร์ปั่นออกจากบ้าน ลัดเลาะทุ่งนาและเรือกสวน เข้าหมู่บ้านนั้น ทะลุหมู่บ้านนี้ สายลมบางๆปะทะใบหน้า อากาศสดใหม่ช่วยให้ปลอดโปร่งโล่งอารมณ์ แช่มชื่นและกระปรี้กระเปร่า ผ่านชีวิตยามเช้าตามรายทาง เห็นใบหน้าซึ่งมีทั้งทุกข์ สุข ...

เลาะ บ้าน ผ่าน เวียง: น้ำพริกของแม่

ช่วงนี้มีเหตุให้ต้องเดินทางไปโน่นมานี่อยู่เรื่อย ผิดกับช่วงก่อนนี้ซึ่งอยู่ติดที่ราวกับกบจำศีล จังหวะชีวิตของคนเราก็มักเป็นเช่นนี้นะครับ เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังชักโยงเรายังไงยังงั้น เชื่อว่าหลายๆคนคงเคยประสบภาวะเช่นนี้คล้ายๆกัน ขณะจิ้มต้นฉบับงานเขียนชิ้นนี้บนสมาร์ทโฟนตกรุ่น ก็อยู่ระหว่างกลับมาจากบ้านเกิด ระยะทางเกือบ 1,000 กิโลเมตร ต้องใช้เวลาเดินทางร่วม 16 ชั่วโมงบนรถทัวร์ เนิ่นนานราวกับการเหินฟ้าข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก ...

  • 1
  • 2