• GEN Facebook
    Facebook Pagelike Widget

ส่งดอกไม้แล้วก็ส่งยิ้ม -เพชรน้ำหนึ่ง ศรีวรรธนะ-

เชื่อว่าหลายคนน่าจะเคยได้รูปดอกไม้สวัสดีตอนเช้าตามสีวัน ฉันก็เป็นอีกคนหนึ่ง ที่ได้รูปดอกไม้ทุกวัน แรกๆ เมื่อหลายปีก่อนนั้นก็ไม่ชอบเหมือนกัน แอบรู้สึกว่าน่ารำคาญ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าแปลกใจระคนทึ่งมาก … ว่าเออหนอ … คนที่ส่งมาให้เราช่างหารูปดอกไม้ได้ตรงตามสีวัน ไปหากันที่เว็บไหนนะ แล้วใครกันนะที่ช่างทำรูปดอกไม้เหล่านี้เอาไว้ให้คนอื่นส่งต่อ

ฉันได้รับดอกไม้ในลักษณะนี้แทบทุกวัน จากหลายๆ คน ถ้าเป็นคนที่สนิทสนมกันส่งมาก็จะบอกเลยว่าไม่ต้องส่ง … ขี้เกียจลบ แต่บางคนที่ส่งมาเป็นผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือกัน ก็จะไม่กล้าบอก ก็จะแอบลบทิ้งทุกวันเหมือนกัน พอนานวันเข้า ผู้ใหญ่ที่เคารพรักก็ยังส่งให้อยู่ทุกวัน ไอ้ฉันนั้นจะไม่ส่งตอบเลยมันก็ไม่ได้ ก็ต้องเลือกรูปที่คนอื่นส่งมาฟอร์เวิร์ดกลับไปบ้าง เป็นที่ลำบากลำบนอยู่ เพราะต้องเข้าไลน์ของคนนึงส่งรูปสลับให้อีกคนนึง กลับไปกลับมาแบบนี้

 

 

ตอนนี้ฉันเลิกลบดอกไม้ที่ทุกคนส่งมาให้แล้วจ้ะ และส่งกลับไปให้ทุกคนที่ส่งมาให้ด้วย การส่งดอกไม้นี้ส่งซ้ำกันเหมือนเดิมไม่ได้นะจ๊ะ เขาจะรู้สึกได้ถึงความไม่ตั้งใจ เหมือนส่งให้จบๆ ไปแบบนั้น … เชื่อมั้ยว่าฉันส่งดอกไม้ไม่เคยซ้ำกันเลย ทุกวันจะเปลี่ยนใหม่ เปลี่ยนรูปไปเรื่อยๆ ตามสีของวันนั้นๆ เจ้าประจำที่ส่งมาหาฉันมีประมาณ 7-8 คน ทั้งลูกพี่ลูกน้อง ทั้งแม่เพื่อน น้องที่เคยทำงานด้วยกัน มีเป็นกรุ๊ปด้วย บางคนก็ส่งกันมาตั้งแต่ตี 5 – 6 โมงเช้า บางคนก็ส่งมาเที่ยงๆ บ่ายๆ หน่อย ส่งกันทุกวันเป็นหลายปี ส่วนใหญ่จะเป็นผู้สูงวัยหน่อย มีทั้งผู้หญิงผู้ชายที่ส่งให้กัน

 

 

ฉันชอบการส่งดอกไม้แบบนี้นะ แล้วฉันว่ามีคนส่งให้กันมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกๆ เช้าเมื่อฉันเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา สิ่งที่ฉันจะต้องทำคือการเปิดเข้าไปดูในไลน์ว่ามีใครส่งดอกไม้มาให้บ้าง ฉันพบว่าการส่งดอกไม้ให้กันนี้ มันเป็นการส่งความปรารถนาดีให้กัน เป็นการทักทายของคนที่มีความรู้สึกดีต่อกัน บางครั้งเราไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกัน ไม่มีโอกาสที่จะพบปะกัน แต่ฉันรู้สึกได้ว่าการส่งดอกไม้นี่แหละ ที่เป็นคำตอบนั้น มันเหมือนเป็นการทักทายเล็กๆ ยิ้มหวานให้กันนิดนึง แล้วก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจของตัวเอง

ฉันส่งตอบดอกไม้ประจำสีวันไปให้ทุกๆคน ที่ส่งมาให้ฉัน ฉันใช้เวลาเป็นครึ่งชั่วโมงในการเลือกรูป และตัวหนังสือ เพื่อที่จะส่งตอบไปให้ทุกคน บางครั้งถึงขั้นเลือกรูปมาแล้วก็ทำเอง เขียนตัวหนังสือใส่เข้าไปเอง ที่จริงมันไม่ยากเลย แค่ไปหาใน Google เราก็จะเจอรูปที่สวยงามหลายแบบ แล้วก็เลือก แล้วก็ส่งต่อ …

 

 

เมื่อปีที่แล้วแม่ของเพื่อนที่เคยส่งดอกไม้ให้ฉันเป็นประจำทุกวัน ไม่ได้ส่งดอกไม้มาให้ฉันเหมือนเคย หายไปเป็นอาทิตย์ ฉันยังส่งดอกไม้ไปให้แม่อยู่ทุกวัน แม่เข้ามาอ่านแต่ไม่ตอบ … ฉันรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ นึกเป็นห่วงอยู่ในใจ จนกระทั่งวันหนึ่งเก็บความสงสัยนี้ไม่ไหว จึงโทรไปหาเพื่อนซึ่งเป็นลูกของแม่ แล้วก็ทำให้ฉันรู้ว่าแม่ไม่สบายเป็นไข้หวัดใหญ่ … ฉันจึงไลน์กลับไปหาแม่ อวยพร และเป็นกำลังใจให้ … ขอให้แม่หายดีในเร็ววัน คุณแม่เพื่อนท่านนี้เป็นคนมีฝีมือทำขาหมูอร่อย … ก็อีกนั่นแหละ ถ้าวันไหนแม่ทำขาหมู แม่ก็จะไลน์มานัดให้ฉันไปรับขาหมูที่บ้านท่าน (ก็บ้านเพื่อนนั่นแหละ) เราคุยกันเองโดยไม่ผ่านเพื่อนแบบนี้มาหลายปีแล้ว และฉันก็จะได้รับความเมตตาจากคุณแม่แบบนี้มาตลอด

 

 

ในกรุ๊ปไลน์พี่ๆ น้องๆ คนพิการก็เช่นกัน แรกๆจะมีแต่ฉันคนเดียวที่ส่งดอกไม้เข้าไปในกรุ๊ปทุกวัน ผ่านไปปีกว่าๆตอนนี้หลายคนก็จะเริ่มส่งดอกไม้ทักทายกันแทบทุกวัน ใครมีอะไรเดือดร้อนก็ทักทายพูดคุยกันในกลุ่ม การส่งดอกไม้ถึงกันทุกวันบางทีมันทำให้รู้สึกใกล้กัน คุ้นเคยกันโดยไม่รู้ตัว เวลาพูดคุยหรือขอความช่วยเหลือก็ทำได้ง่าย … ไม่ลำบากใจ

 

 

ท่ามกลางสังคมที่เร่งรีบในเมืองหลวง เทคโนโลยีทางอินเทอร์เน็ตถูกนำมาใช้ให้ทำงานได้อย่างรวดเร็วและง่ายขึ้น โซเชียลเน็ตเวิร์กถูกนำมาใช้ ในเชิงการค้าทั้งติดต่อลูกค้าหาลูกค้าขายของ … ดูช่างเป็นโลกที่อึดอัดยื้อแย่งกันจนเหนื่อย

ลองพักนิ่งๆ … แล้วเข้าไปเปิดดูคนที่ส่งรูปดอกไม้มาให้เรา …

แล้วลองส่งรูปดอกไม้กลับไป อาจจะไม่ต้องสวย อาจจะไม่ต้องมีคำอวยพร นั่นแหละ … มิตรภาพเล็กๆ ก่อตัวขึ้นแล้วอย่างเบาๆ …

ขอให้สนุก และยิ้มหวานทุกเช้านะคะ
Happy everyday ค่ะ

 

………………………………….
เพชรน้ำหนึ่ง ศรีวรรธนะ